مسأله ٢٠١٣ - به كسى كه فطره را در معصيت مصرف مىكند نبايد فطره بدهند.
مسأله ٢٠١٤ - احتياط واجب آن است كه به يك فقير بيشتر از مخارج سالش و كمتر از يك صاع كه تقريبا سه كيلو است فطره ندهند.
مسأله ٢٠١٥ - اگر از جنسى كه قيمتش دو برابر قيمت معمولى آن است مثلا از گندمى كه قيمت آن دو برابر قيمت گندم معمولى است، نصف صاع كه معناى آن در مسأله پيش گفته شد بدهد، كافى نيست. و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد، اشكال دارد.
مسأله ٢٠١٦ - انسان نمىتواند نصف صاع را از يك جنس مثلا گندم و نصف ديگر آن را از جنس ديگر مثلا جو بدهد. و اگر آن را به قصد قيمت فطره بدهد اشكال دارد.
مسأله ٢٠١٧ - مستحب است در دادن زكات فطره، خويشان فقير خود را بر ديگران مقدم دارد و بعد همسايگان فقير را، بعد اهل علم فقير را، ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند، مستحب است آنها را مقدم بدارد.
مسأله ٢٠١٨ - اگر انسان به خيال اينكه كسى فقير است به او فطره بدهد و بعد بفهمد فقير نبوده چنانچه مالى را كه به او داده از بين نرفته باشد، مىتواند پس بگيرد و به مستحق بدهد و اگر نتواند بگيرد بايد از مال خودش فطره را بدهد. و اگر از بين رفته باشد، در صورتى كه گيرنده فطره مىدانسته يا احتمال مىداده آنچه را گرفته فطره است، بايد عوض آن را بدهد و الا، دادن عوض بر او واجب نيست و انسان بايد دوباره فطره را بدهد.
مسأله ٢٠١٩ - اگر كسى بگويد فقيرم، نمىشود به او فطره داد مگر آن كه اطمينان پيدا كند يا انسان بداند كه قبلا فقير بوده است.