پيش گفته شد وضو بگيرد و نيز اگر در پيشانى او مو روئيده يا جلوى سرش مو ندارد بايد به اندازه معمول، پيشانى را بشويد.
مسأله ٢٤٠ - اگر احتمال دهد چرك يا چيز ديگرى در ابروها و گوشه‌هاى چشم و لب او هست كه نمىگذارد آب به آنها برسد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، بايد پيش از وضو، وارسى كند كه اگر هست بر طرف نمايد.
مسأله ٢٤١ - اگر پوست صورت از لاى مو پيدا باشد، بايد آب را به پوست برساند، و اگر پيدا نباشد، شستن مو كافى است و رساندن آب به زير آن لازم نيست.
مسأله ٢٤٢ - اگر شك كند كه پوست صورت از لاى مو پيدا است يا نه بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد و آب را به پوست هم برساند.
مسأله ٢٤٣ - شستن توى بينى و مقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن، ديده نمىشود واجب نيست، ولى براى آن كه يقين كند از جاهائى كه بايد شسته شود چيزى باقى نمانده، واجب است مقدارى از آنها را هم بشويد. و كسى كه نمىدانسته بايد اين مقدار را بشويد، اگر نداند در وضوهائى كه گرفته اين مقدار را شسته يا نه، نمازهائى كه خوانده صحيح است.
مسأله ٢٤٤ - بايد صورت و دست‌ها را از بالا به پائين شست، و اگر از پائين به بالا بشويد، وضو باطل است.
مسأله ٢٤٥ - اگر دست را تر كند و به صورت و دستها بكشد، چنانچه ترى دست بقدرى باشد كه به واسطه كشيدن دست، آب كمى بر آنها جارى شود، كافى است.
مسأله ٢٤٦ - بعد از شستن صورت، بايد دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشويد.
مسأله ٢٤٧ - براى آن كه يقين كند، آرنج را كاملا شسته، بايد مقدارى بالاتر از آرنج را هم بشويد.
مسأله ٢٤٨ - كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را تا مچ شسته، در موقع وضو