روزه‌هاى حرام و مكروه مسأله ١٧٣٦ - روزه عيد فطر و قربان حرام است و نيز روزى را كه انسان نمىداند آخر شعبان است، يا اول رمضان، اگر به نيت اول رمضان روزه بگيرد حرام مىباشد.
مسأله ١٧٣٧ - اگر زن به واسطه گرفتن روزه مستحبى حق شوهرش از بين برود، جايز نيست روزه بگيرد بلكه اگر حق شوهر از بين نرود، احتياط واجب آن است كه بدون اجازه او روزه مستحبى نگيرد.
مسأله ١٧٣٨ - اولاد با نهى پدر و مادر مخصوصا در صورتى كه روزه گرفتن آنها موجب اذيت پدر و مادر باشد از گرفتن روزه مستحبى خوددارى كنند.
مسأله ١٧٣٩ - كسى كه مىداند روزه براى او ضرر ندارد، اگر چه دكتر بگويد ضرر دارد، بايد روزه بگيرد و كسى كه يقين يا گمان دارد كه روزه برايش ضرر دارد اگر چه دكتر بگويد ضرر ندارد، بايد روزه نگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست.
مسأله ١٧٤٠ - اگر انسان احتمال بدهد كه روزه برايش ضرر دارد و از آن احتمال، ترس براى او پيدا شود چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست.
مسأله ١٧٤١ - كسى كه عقيده‌اش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته، بايد قضاى آن را بجا آورد.
مسأله ١٧٤٢ - غير از روزه‌هائى كه گفته شد، روزه‌هاى حرام ديگرى هم هست كه در كتابهاى مفصل گفته شده است.
مسأله ١٧٤٣ - روزه روز عاشورا و روزى كه انسان شك دارد روز عرفه است يا عيد قربان مكروه است.