مسأله ١٠٢٥ - هر گاه ركوع را به طور غير معمول به جا آورد، مثلا به چپ يا راست خم ‌شود، اگر چه دستهاى او به زانو برسد، صحيح نيست.
مسأله ١٠٢٦ - خم شدن بايد به قصد ركوع باشد، پس اگر به قصد كار ديگر مثلا براى كشتن جانور خم شود، نمىتواند آن را ركوع حساب كند، بلكه بايد بايستد دوباره براى ركوع خم شود و به واسطه اين عمل، ركن زياد نشده و نماز باطل نمىشود.
مسأله ١٠٢٧ - كسى كه دست يا زانوى او با دست و زانوى ديگران فرق دارد، مثلا دستش خيلى بلند است كه اگر كمى خم شود به زانو مىرسد يا زانوى او پائين‌تر از مردم ديگر است كه بايد خيلى خم شود تا دستش به زانو برسد، بايد به اندازه معمول خم شود.
مسأله ١٠٢٨ - كسى كه نشسته ركوع مىكند، بايد بقدرى خم شود كه صورتش مقابل زانوها برسد و بهتر است بقدرى خم شود كه صورت، نزديك جاى سجده برسد.
مسأله ١٠٢٩ - انسان هر ذكرى در ركوع بگويد كافى است، ولى احتياط واجب آن است كه به قدر سه مرتبه سبحان الله يا يك مرتبه سبحان ربى العظيم و بحمده كمتر نباشد.
مسأله ١٠٣٠ - ذكر ركوع بايد دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود و مستحب است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه، بلكه بيشتر بگويند.
مسأله ١٠٣١ - در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و در ذكر مستحب هم ‌اگر آن را به قصد ذكرى كه براى ركوع دستور داده‌اند بگويد، بنابر احتياط واجب آرام بودن بدن لازم است.
مسأله ١٠٣٢ - اگر موقعى كه ذكر واجب ركوع را مىگويد، بىاختيار بقدرى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود، بنابر احتياط واجب بايد بعد از آرام گرفتن بدن، دوباره ذكر را بگويد، ولى اگر كمى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج نشود، يا انگشتان را حركت دهد، اشكال ندارد.