(مسأله ١٥٠٣): چيزهائى كه نماز آيات براى آنها واجب است، در هر جائى اتفاق بيفتد، فقط مردم همان جا بايد نماز آيات بخوانند و بر مردم جاهاى ديگر واجب نيست.
(مسأله ١٥٠٤): وقت شروع در نماز آيات موقعى است كه خورشيد يا ماه شروع بگرفتن مىكند و تا زمانى كه به حالت طبيعى برنگشته ادامه دارد، (اگر چه بهتر آنست كه بقدرى تأخير نيندازد كه شروع به باز شدن كند) ولى تمام‌ كردن نماز آيات را مىتواند تا بعد از باز شدن خورشيد يا ماه تأخير انداخت.
(مسأله ١٥٠٥): اگر خواندن نماز آيات را بقدرى تأخير بيندازد كه آفتاب يا ماه شروع به باز شدن كند، نيت اداء مانعى ندارد، ولى اگر بعد از باز شدن تمام آن، نماز بخواند بايد نيت قضا نمايد.
(مسأله ١٥٠٦): اگر مدت گرفتن خورشيد يا ماه به اندازه خواندن يك ركعت نماز يا كمتر باشد، نمازى كه مىخواند ادا است، و همچنين است اگر مدت گرفتن آنها بيشتر باشد ولى انسان نماز را نخواند، تا به اندازه خواندن يك ركعت يا كمتر به آخر وقت آن مانده باشد.
(مسأله ١٥٠٧): موقعى كه زلزله و رعد و برق و مانند اينها اتفاق مىافتد، اگر وقتشان وسعت داشته باشد، لازم نيست نماز آيات را فورا بخواند و در غير اين صورت بايد فورا آن را بخواند به نحوى كه در نظر مردم تأخير محسوب نشود و اگر تأخير كرد، احتياط مستحب آنست كه بعدا بدون نيت ادا و قضا بخواند.
(مسأله ١٥٠٨): اگر گرفتن آفتاب يا ماه را نداند و بعد از باز شدن آفتاب يا ماه بفهمد كه تمام آن گرفته بوده، بايد قضاى نماز آيات را بخواند، ولى اگر بفهمد مقدارى از آن گرفته بوده قضا بر او واجب نيست.