(مسأله ١٩٧٩): فقيرى كه مىداند زكات بر انسان واجب نشده، اگر چيزى بابت زكات بگيرد، و پيش او تلف شود ضامن است پس موقعى كه زكات بر انسان واجب مىشود، اگر آن فقير به فقر خود باقى باشد، مىتواند عوض چيزى را كه به او داده بابت زكات حساب كند.
(مسأله ١٩٨٠): فقيرى كه نمىداند زكات بر انسان واجب نشده اگر چيزى بابت زكات بگيرد، و پيش او تلف شود، ضامن نيست و انسان نمىتواند عوض آن را بابت زكات حساب كند.
(مسأله ١٩٨١): مستحب است زكات گاو و گوسفند و شتر را به فقيرهاى آبرومند بدهد، و در دادن زكات، خويشان خود را بر ديگران، و اهل علم و كمال را بر غير آنان و كسانى كه اهل سؤال نيستند، بر اهل سؤال مقدم بدارد، ولى اگر دادن زكات به فقيرى از جهت ديگرى بهتر باشد، مستحب است زكات را به او بدهد.
(مسأله ١٩٨٢): بهتر است زكات را آشكار، و صدقه مستحبى را مخفى بدهند.
(مسأله ١٩٨٣): اگر در شهر كسى كه مىخواهد زكات بدهد مستحقى نباشد، و نتواند زكات را به مصرف ديگرى هم كه براى آن معين شده برساند، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعدا مستحق پيدا كند، بايد زكات را به شهر ديگر ببرد، و به مصرف زكات برساند، و مىتواند مخارج بردن به آن شهر را با اجازه حاكم شرع از زكات بردارد، و اگر زكات تلف شود ضامن نيست.
(مسأله ١٩٨٤): اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود، مىتواند زكات را به شهر ديگر ببرد، ولى مخارج بردن به آن شهر را بايد از خودش بدهد و اگر زكات تلف شود ضامن است، مگر آن كه به امر حاكم شرع برده باشد.
(مسأله ١٩٨٥): اجرت وزن كردن و پيمانه نمودن گندم و جو و كشمش