(مسأله ١٠١٩): اگر در دو ركعت اول نماز به خيال اين كه دو ركعت آخر است تسبيحات بگويد، چنانچه پيش از ركوع بفهمد، بايد حمد و سوره را بخواند و اگر در ركوع يا بعد از ركوع بفهمد، نمازش صحيح است.
(مسأله ١٠٢٠): اگر در دو ركعت آخر نماز به خيال اين كه در دو ركعت اول است حمد بخواند يا در دو ركعت اول نماز با اين كه گمان مىكرده در دو ركعت آخر است حمد بخواند، چه پيش از ركوع بفهمد چه بعد از آن نمازش صحيح است.
(مسأله ١٠٢١): اگر در ركعت سوم يا چهارم مىخواست حمد بخواند تسبيحات به زبانش آمد، يا مىخواست تسبيحات بخواند حمد به زبانش آمد چنانچه به كلى خالى از قصد بوده، بايد آن را رها كند و دوباره حمد يا تسبيحات را بخواند. ولى اگر خالى از قصد نبوده مثل اين كه عادتش خواندن چيزى بوده كه به زبانش آمده، مىتواند همان را تمام كند و نمازش صحيح است.
(مسأله ١٠٢٢): كسى كه عادت دارد، در ركعت سوم و چهارم تسبيحات بخواند، اگر از عادت خود غفلت نمايد و به قصد اداء وظيفه مشغول خواندن حمد شود كفايت مىكند، و لازم نيست دوباره حمد يا تسبيحات را بخواند.
(مسأله ١٠٢٣): در ركعت سوم و چهارم مستحب است بعد از تسبيحات استغفار كند، مثلا بگويد: ((استغفر الله ربى و أتوب اليه)) يا بگويد ((اللهم اغفر لي)) و اگر نمازگزار پيش از خم شدن براى ركوع اگر چه مشغول گفتن استغفار يا بعد از فراغ از آن باشد، شك كند كه حمد يا تسبيحات را خوانده يا نه، بايد حمد يا تسبيحات را بخواند.
(مسأله ١٠٢٤): اگر در ركوع ركعت سوم يا چهارم يا در حال رفتن به ركوع شك كند كه حمد يا تسبيحات را خوانده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.
(مسأله ١٠٢٥): هر گاه شك كند كه آيه يا كلمه‌اى را درست گفته يا