وصیتى است از پدرى پیر که عمرى را با بطالت و جهالت گذرانده و اکنون که به سوى سراى جاوید مى‌رود با دست خالى از حسنات و نامه‌اى سیاه از سیئات با امید به مغفرت الله و رجا به عفوالله است به فرزندى جوان که در کشاکش با مشکلات دهر و مختار در انتخاب صراط مستقیم الهى که خداوند به لطف بیکران خود هدایتش فرماید یا خداى ناخواسته انتخاب راه دیگر که خداوند به رحمت خود از لغزش‌ها محفوظش فرماید.

فرزندم! کتابى را که به تو هدیه مى‌کنم شمه‌اى است از صلوه عارفین و سلوک معنوى اهل سلوک. هر چند قلم مثل منى عاجز است از بیان این سفرنامه و اعتراف مى‌کنم که آنچه نوشته‌ام از حد الفاظ و عباراتى چند بیرون نیست و خود تاکنون به بارقه‌اى از این شمه دست نیافتم.

پسرم! آنچه در این معراج است غایه‌القصواى آمال اهل معرفت است که دست ما از آن کوتاه است (عنقاشکار کس نشود دام بازگیر) لکن از عنایات خداوند رحمان نباید مایوس شویم که او جل و علا دستگیر ضعفا و معین فقرا است.

عزیزم! کلام در سفر از خلق به حق و از کثرت به وحدت و از ناسوت به مافوق جبروت است تا حد فناى مطلق که در سجده اول حاصل شود و فناى از فناى که پس از صحو در سجده دوم حاصل گردد و این تمام قوس وجود است من الله والى الله در این حال ساجد و مسجودى و عابد و معبودى در کار نیست هو الاول و الاخره و الظاهر و الباطن .

پسرم! آنچه در درجه اول به تو وصیت مى‌کنم آن است که انکار مقامات اهل معرفت نکنى که این شیوه جهال است و از معاشرت با منکرین مقامات اولیا بپرهیزى که اینان قطاع طریق حق هستند.

فرزندم! از خودخواهى و خودبینى به درآى که این ارث شیطان است که به واسطه خودبینى و خودخواهى از امر خداى تعالى به خضوع براى ولى و صفى او جل و علا سرباز زد. و بدان که تمام گرفتارى‌هاى بنى آدم از این ارث شیطانى است که اصل اصول فتنه است و شاید آیه شریفه وقاتلوهم‌