امروز با گرفتارى دو جریان هستیم: یکى آن جریانى است که همین که به نفع مستضعفین و محرومین سخن گفته شود و از کاخ نشین‌ها و غاصبین حقوق مردم صحبتى بشود مى‌گویند این همان کمونیسم است و جریان دیگر اینکه وقتى گفته شود خودسرانه اقدام به تقسیم زمین یا گرفتن اموال ننمایید مى‌گویند طرفدارى از سرمایه‌داران و فئودال‌ها شده است. در حالى که همان طور که مى‌دانید اسلام نه با سرمایه دارى موافق است نه با کمونیسم. اسلام راه و رسم دیگرى غیر از اینها دارد. من متاسفم که در بین گروه اول گاهى کسانى هستند که بعضى اوقات به احادیثى متوسل مى‌شوند مثلاً مستند خود را آن فرمان حضرت امیر علیه السلام قرار مى‌دهند که ایشان به مالک اشتر فرمودند. اولاً این فرمایش حضرت یک حکم حکومتى است و نمى‌شود به آن فتوا داد ثانیاً در مورد زکات است در حالى که حکومت اسلامى به وسیله خمس اداره مى‌شود. احتمال است که حضرت یا به لحاظ وضع خاص منطقه چنین حکمى کرده باشند یا این که علم داشته‌اند که مردم آن منطقه افرادى راستگو و صادق هستند. اما ما حدیث داریم که مى‌شود با آن فتوا داد و عمل کرد و آن این است که (باشد به اینکه فقرا در مال اغنیا شریک هستند) مگر نه این است که مال مورد شرکت مشاع است پس فقرا در مال اغنیا شرکت دارند. کسى که حقوق مالى خود را پرداخت نکرده است سهمى که مى‌بایست پرداخت کند به صورت مشاع در دست اوست و در صورت عدم پرداخت به صورت تصاعدى افزایش پیدا مى‌کند تا آنجا که اگر کلیه اموالشان را هم بدهند باز بدهکارند.

در مورد مساله زمین باز دقت بشود که احیاء موات شرایطى دارد. من خودم از ظلم و ستم خوانین و فئودال‌ها اطلاع دارم که چگونه مردم فقیر را به زور به کار مى‌گرفتند چگونه با زجر و شکنجه آنها را وادار به کار مى‌کردند در اینگونه موارد اگر زمین هم احیاء بشود آن ظالم که مردم را به زور وادار به کار کرده است مالک نمى‌شود. اینها چنین مال جمع کرده و صاحب ده‌ها و صدها هکتار و گاهى بیشتر زمین شده‌اند. من نمى‌گویم کسى که دو خانه دارد در یکى ساکن است و دیگرى را اجاره داده تا از مال الاجاره زندگى کند خانه او را بگیرند یا کسى که به زحمت زمینى را آباد کرده و حالا از زمین زندگى خود را مى‌گذارند زمین او را بگیرند اما ببینید این ثروت‌هاى بزرگ چطور انباشته شده