بالاخره بر من نوشتن چند سطر را تحمیل کردى و عذر پیرى و رنجورى و گرفتارى‌ها را نپذیرفتى. اکنون از آفات پیرى و جوانى سخن را آغاز مى‌کنم که من هر دو مرحله را درک کرده یا بگو به پایان رسانده‌ام و اکنون در سراشیبى برزخ یا دوزخ با عمال حضرت ملک الموت دست به گریبان هستم و فردا نامه سیاهم بر من عرضه مى‌شود و محاسبه عمر تباه شده‌ام را از خودم مى‌خواهند و جوابى ندارم جز امید به رحمت آن که وسعت رحمه کل شى ولاتقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعاً را بر رحمه للعالمین نازل فرموده است. گیرم مشمول این نحو آیات کریمه شوم لکن عروج به حریم کبریا و صعود به جوار دوست و ورود به ضیافت الله که باید با قدم خود به آن رسید چه مى‌شود. در جوانى که نشاط و توان بود با مکاید شیطان و عامل آن که نفس اماره است سرگرم به مفاهیم و اصطلاحات پر زرق و برقى شدم که نه از آنها جمعیت حاصل شد نه حال و هیچ‌گاه درصدد به دست آوردن روح آنها و برگرداندن ظاهر آنها به باطن و ملک آنها به ملکوت برنیامدم و گفتم از قیل و قال مدرسه‌ام حاصلى نشد - جز حرف دلخراش پس از آن همه خروش و چنان به عمق اصطلاحات و اعتبارات فرو رفتم و به جاى رفع حجب به جمع کتب پرداختم که گویى در کون و مکان خبرى نیست جز یک مشت ورق پاره که به اسم علوم انسانى و معارف الهى و حقایق فلسفى طالب را که به فطرت الله مفطور است از مقصد باز داشته و در حجاب اکبر فرو برده. اسفار اربعه با طول و عرضش از سفر به سوى دوست بازم داشت نه از فتوحات فتحى حاصل و نه از فصوص الحکم حکمتى دست داد چه رسد به غیر آنها که خود داستان غم انگیز دارد و چون به پیرى رسیدم در هر قدم آن مبتلا به استدارج شدم تا به کهولت و مافوق ان که الان با ان دست به گریبانم و منکم من یردالى ارذل العمر لکیلا یعلم من بعد علم شیئاً . و چون دخترم از این مرحله فرسنگ‌ها دورى و طعم آن را نچشیدى که خدایت به آن برساند با حذف عوارض آن از من توقع نوشتار و گفتار آن هم نظم و نثر به هم آمیخته مى‌کنى و ندانى که من نه نویسنده‌ام و نه شاعر و نه سخن سرا. و تواى دختر عزیزم که غوره نشده حلوا شدى بدان که یک روز خواهى بر جوانى که به همین سرگرمى‌ها یا بالاتر از آن از دستت رفت همچون من عقب مانده از قافله عشاق دوست خداى نخواسته بار سنگین تاسف را به دوش مى‌کشى. پس از این