س: حضرت آیت الله ! شما بنیادگذارى یک دولت اسلامى را در ایران اعلام فرموده‌اید که ریاست آن را عهده‌دار خواهید شد. آیا این دولت اسلامى بر اساس یک رژیم پارلمانى و از نوع رژیم‌هاى پارلمانى دنیا غرب خواهد بود یا یک نوع حکومت روحانى؟ و آیا مى‌خواهید نقش ریاست خود را با انتخابات و یا با مراجعه به آراى عمومى به تصویب برسانید؟ در این دولت اسلامى آیا احزاب سیاسى روزنامه‌ها و همچنین غیر معتقدین به دین مى‌توانند آزادانه احتمالاً عدم موافقت را با آن حضرت و سیاست‌تان اظهار دارند؟

ج: من نمى‌خواهم ریاست دولت را داشته باشم. و طرز حکومت حکومت جمهورى است و تکیه به آراى ملت. و قانون قوانین اسلام است و احزاب آزادند که مخالفت با ما یا با هر چیزى بکنند مادامى که اقداماتشان مضر به کشور نباشد.

س: قدرت حضرت عالى بر روى چه نیروى سیاسى یا بر چه تشکیلات بنیادى دیگر اتکاء خواهد داشت ؟ تکیه شما مثلاً بر روى جبهه ملى است یا بر روى روحانیون ؟ قبلاً اظهار فرموده بودید که اینها فقها و اشخاص دیگرى هستند که باید به امور حکومت اشتغال یابند و آیا این اصل به همان سان که قبلاً فرموده‌اید عمل خواهد شد؟

ج: من چنین چیزى نگفته‌ام که روحانیون متکفل حکومت خواهند شد. روحانیون شغلشان چیز دیگرى است. نظارت بر قوانین البته به عهده روحانیون است و اتکاء روحانیون هم به ملت است نه به حزبى و من هم به ملت اتکاء دارم و به حزبى وابسته نیستم.

س: بنابر این نقل قول‌هایى که از جناب عالى در روزنامه هرالد تریبون آمریکایى منتشر شده نقل قول و پیام شما نیست ؟

ج: بسیارى از روزنامه‌ها بر خلاف واقع چیز مى‌نویسند و من باید تعجب کنم از اینکه چطور روزنامه‌ها به خودشان اجازه مى‌دهند که حرف‌هایى که برخلاف واقع است و من نگفته‌ام و نکرده‌ام نسبت دهند.

س: در چه هنگام و در چه شرایطى براى نخستین بار در خود احساس این رسالت سیاسى را فرموده‌اید و چرا توده‌هاى ایرانى را بلافاصله پس از حوادث سال ١٦٣ از همان هنگام که