اگر نبود در شأن و عظمت شهداى فى سبیل‌الله این آیه کریمه که با قلم قدرت غیب بر قلب مبارک نورانى سید رسل صلى الله علیه و آله و سلم نگاشته و پس از تنزل مراحلى به ما خاکیان صورت کتبى آن رسیده است، کافى بود که قلم‌هاى ملکوتى و ملکى شکسته شود و قلب‌هاى ماوراء اصفیاء الله از جولان در حول آن فرو بسته شود. ما خاکیان محجوب یا افلاکیان چه دانیم که این ارتزاق عند رب الشهدا چى است. چه بسا مقامى‌باشد که خاص مقربان درگاه او جل و علا و وارستگان از خود و ملک هستى باشد. پس مثل من وابسته به علایق و وامانده از حقایق چه گویم و چه نویسم که خاموشى بهتر و شکستن قلم اولى است.

بارالها! تو واقفى بر اسرار و غیر تو چه داند و چه تواند و چه‌سان از عهده شکر نعمت‌هایى که به ملت عزیز ما عطا فرموده‌اى بدر آید. ما از عهده شکر شهداى گرانقدر و شهیدان زنده عزیز و اسرا و مفقودین معظم و بازماندگان و وابستگان به آنان و بالجمله ملت بزرگوار نیز نخواهیم بر آمد. پس تو که شکور و غفورى به همه آنان، از الطاف خفیه خود مرحمتى فرما و درى از معارف الهیه بر روى همگان بگشا و به شهداى گرانقدر، مقام هر چه والاتر و به شهداى زنده، اجر شهید در راه خود و سلامت و عافیت و به مفقودین و اسرا، صبر و عودت به وطن و به بازماندگان شهدا و بستگان سایرین اجر و صبر عنایت فرما و ظهور بقیه‌الله ارواحنا لمقدمه الفدا را نزدیک نما.

انک ولى النعمه والمغفره‌

روح‌الله الموسوى الخمینى