این عید سعید انشاءالله بر همه مسلمین جهان، مستضعفان عالم و خصوصاً ملت ما مبارک باد. آنچه که امروز مى‌خواهم به عرضتان برسانم برداشت‌هایى که از انتظار فرج برداشته شده است، بعضى‌اش را من عرض مى‌کنم. بعضى‌ها انتظار فرج را به این مى‌دانند که در مسجد، در حسینیه، در منزل بنشینند و دعا کنند و فرج امام زمان سلام‌الله علیه را از خدا بخواهند. اینها مردم صالحى هستند که یک همچو اعتقادى دارند بلکه بعضى از آنها را که من سابقاً مى‌شناختم بسیار مرد صالحى بود، یک اسبى هم خریده بود، یک شمشیرى هم داشت و منتظر حضرت صاحب سلام‌الله علیه بود. اینها به تکالیف شرعى خودشان هم عمل مى‌کردند و نهى از منکر هم مى‌کردند و امر به معروف هم مى‌کردند لکن همین، دیگر غیر از این کارى /را/ ازشان نمى‌آمد و فکر این مهم که یک کارى بکنند نبودند. یک دسته دیگرى بودند که انتظار فرج را مى‌گفتند این است که ما کار نداشته باشیم به این که در جهان چه مى‌گذرد، بر ملت‌ها چه مى‌گذرد، بر ملت ما چه مى‌گذرد، به این چیزها ما کار نداشته باشیم. ما تکلیف‌هاى خودمان را عمل مى‌کنیم، براى جلوگیرى از این امور هم خود حضرت بیایند انشاءالله درست مى‌کنند. دیگر ما تکلیفى نداریم، تکلیف ما همین است که دعا کنیم ایشان بیایند و کارى به کار آنچه در دنیا مى‌گذرد یا در مملکت خودمان مى‌گذرد نداشته باشیم. اینها هم یک دسته‌اى، مردمى بودند که صالح بودند.

آیا خلاف قرآن نیست که ما دیگر معصیت کنیم تا حضرت صاحب بیاید؟

یک دسته‌اى مى‌گفتند که خوب! باید عالم پرمعصیت بشود تا حضرت بیاید. ما باید نهى از منکر نکنیم، امر به معروف هم نکنیم تا مردم هر کارى مى‌خواهند بکنند، گناه‌ها زیاد بشود که فرج نزدیک بشود.

یک دسته‌اى از این بالاتر بودند مى‌گفتند باید دامن زد به گناه‌ها، دعوت کرد مردم را به گناه تا دنیا پر از جور و ظلم بشود و حضرت سلام‌الله علیه تشریف بیاورند. این هم یک دسته‌اى بودند که البته در بین این دسته منحرف‌هایى هم بودند، اشخاص ساده‌لوح هم بودند، منحرف‌هایى هم بودند که براى‌