قبلاً من باید از ملت ایران، بعد از این که تبریک عید را عرض مى‌کنم، تشکر کنم که در صحنه‌ها خصوصاً در صحنه انتخابات خوب حاضر شدند و در عین حالى که همه دست‌ها در این بود که این انتخابات به طور شایسته و آرام عمل نشود، بحمدالله عمل شد و خداوند عید مبارک را بر همه مبارک کند.

چیزى که من مى‌خواهم عرض کنم، راجع به یک فقره از این خطبه‌اى است که رسول اکرم در ماه رمضان فرموده‌اند. یک جمله از او این است که خداوند شماها را مهمان کرده است، دعوت کرده است شما را به ضیافت، شماها در ماه مبارک مهمان خدا هستید. مهماندار خداست و مخلوق مهمان او است. البته این ضیافت نسبت به اولیاء کمل الهى به آن نحوى نیست که ما تخیل کنیم یا دست ما به او برسد. ما باید حساب کنیم ببینیم که این ضیافت چى بوده است و ما چقدر راه یافتیم به این ضیافت. در عین حالى که همه عالم تحت رحمت الهى است و هر چه هست رحمت اوست و رحمت او به همه چیز واسعه است لکن باب ضیافت یک باب دیگر است، دعوت به ضیافت یک مسأله دیگرى است. این ضیافت، همه‌اش ترک است. ترک شهوات از قبیل خوردنى‌ها، نوشیدنى‌ها و جهات دیگرى که شهوات انسان اقتضا مى کند. خداوند دعوت کرده است ما را به این که شما باید وارد بشوید در این میهمانخانه و این ضیافت هم جز ترک، چیزى نیست. ترک هواها، ترک خودى‌ها، ترک منى‌ها، منیت‌ها، اینها همه در این میهمانخانه است و ما باید حساب کنیم ببینیم که آیا وارد شدیم در این میهمانخانه یا اصلاً وارد نشدیم، را همان دادند به این ضیافتخانه یا نه، استفاده کردیم از این ضیافت الهى یا نه. البته حساب امثال من با کرام‌الکاتبین است اما من به شما آقایان و هر کس که این کلمات مى‌رسد و خصوصاً طبقه جوان عرض مى‌کنم که آیا در این مهمانخانه رفتید؟ استفاده کردید؟ از شهوات خصوصاً شهوات معنوى چشم پوشیدید؟ یا این که مثل من هستید؟

عید مال کسى است که در این ضیافت راه یافته باشد

جوان‌ها متوجه باشند که در جوانى مى‌شود اصلاح کرد انسان خودش را، هر مقدار انسان