صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ٧١
جور است اختلاف پیدا مىشود. و همین طور اگر چنانچه سران یک کشورى براى خدا کار بکنند، اینها اختلاف نخواهند پیدا کرد و باید توجه کنند که گمان نکنند که مأمونند از این که به راه ابلیس بروند. هیچ امرى یکدفعه نمىشود، به تدریج، یک قدم یک قدم انسان را مىکشانند به جهنم. از ابتدا نمىآید نفس اماره انسان بگوید بیا برو جهنم، یا ابلیس بگوید بیا برو جهنم، یا نفس اماره بگوید یاالله پاشویم دعوا راه بیندازیم، نخیر. ابتدائاً از اول شروع مىشود یک قدم جلو مىرود آدم ازش غفلت مىکند، تبعیت مىکند، یک قدم دیگر جلو مىرود، یک وقت مىبیند که سر از این بیرون آورد که با هم دارند اختلاف مىکنند. که جلوى این اختلافات را بگیریم؟ تکلیف شرعى ما، تکلیف عقلى ما، تکلیف وجدانى ما این نیست که نگذاریم یک وقت خداى نخواسته بین اقشار اختلاف پیدا بشود؟ او به این است که هواهاى نفسانى کم بشود، غیر از این راهى ندارد. اگر هواهاى نفسانى در کار باشد، این منجر به اختلاف مىشود، ولو این که هر مقدار هم یک نفرى آدمى باشد که به ظواهر خیلى اعتقاد داشته باشد و خیلى هم دنبال ظواهر باشد، لکن وقتى که در قلبش هواى نفسانى باشد قهراً آن هواى نفسانى او را دنبال مى کند. این هواى نفسانى در همه هست /نمىشود/ تعرضش نمىشود کرد، لکن بعضىها مهار مىکنند و بعضىها مهار نمىکنند این که مىگویم در همه، یعنى همه مردم متعارف نه اولیاى خدا -
همه توجه به این داشته باشید که دنبال اختلاف نروید
ما باید فکر این معنا باشیم که در این کشور یک وقت خداى نخواسته به تدریج اختلاف واقع نشود. همه پشتیبان هم باشیم. بنابر این بگذاریم که دندان روى جگر بگذاریم و هواى نفسانى را زیر پا بگذاریم و با هم خوب بشویم. اگر در قلب هم یک چیزى هست که الان نمىتواند یک آدمى جلویش را بگیرد، ولى در عمل قدرت دارد به این که جلویش را بگیرد، جلویش را بگیرد. امروز تأیید همه قشرها بر همه ما لازم است. ما باید از مجلس طرفدارى بکنیم، مجلس هم باید از همه ملت طرفدارى بکند. ما باید طرفدار دولت باشیم، دولت هم باید خدمت به ملت بکند. ما باید به همه قوایى که الان هستند تبعیت کنیم ازشان به اندازهاى که باید بکنیم و پشتیبانى کنیم ازشان به اندازهاى که باید بکنیم. آنها هم باید از هم پشتیبانى بکنند. یک دسته بیایند بخواهند یک طرف بکشند، یک دسته هم یک طرف دیگر بکشند (در حالى که نیست الان، این طور دارند مىگویند) اگر خداى نخواسته یک جرقهاى پیدا بشود، خواهد دنیا این را بزرگ کرد تا آن جایى که بگویند ایران الان دیگر هیچ چیز درش نیست.
الان شما ملاحظه مىکنید که رسانههاى گروهى تمام چیزهایى که در ایران، چیزهاى خوبى که در ایران هست، اگر صحبت کنند به طور برقآسا ازش مىگذرند و تهمت مىزنند و سر آن تهمت ایستادگى مىکنند. جنگ واقع مىشود، مىبینید که الان پیروزىهاى بزرگ واقع شده است، این را همچو مىبرندش و همین طور کنارش مىگذارند. اول که اصل را ذکر نمىکنند، بعد هم این، این را