شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٥ - توسّل در گستره آيات و دليل عقل

مطلب ظاهر شود كاملا از او دورى مى‌كند و با او مخالفت خواهد كرد. آرى معيار اين است كه خدا او را دوست دارد.

٣- اگر شخصى كه توسّل مى‌جويد معتقد باشد كه «متوسَّلٌ به» يعنى آن شخص واسطه سود و زيان، به صورت استقلالى و بنفسه مثل خدا مى‌باشد، اين شخص مشرك است.

٤- توسّل يك امر واجب و ضرورى نيست و راه منحصر اجابت دعا، توسّل نمى‌باشد. مهم دعاست و به درگاه خدا رفتن، به هر صورت كه باشد. همان‌گونه كه خداوند فرموده: (وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ). [١]

بن علوى مالكى بعد از بيان اين مقدّمه به سراغ نظرات علما و فقها و متكلّمين اهل سنّت در مسأله توسّل مى‌رود و مى‌گويد: هيچ اختلافى بين مسلمين در مشروعيّت توسّل إلى الله بالأعمال الصّالحة نيست، يعنى انسان به وسيله اعمال صالح تقرّب إلى الله بجويد. اين مورد اختلاف نيست، مثلا كسى كه روزه بگيرد، نماز بخواند قرائت قرآن كند، در راه خدا صدقه دهد، به وسيله اين اعمال توسّل الى الله جسته و تقرّب الى الله را پيدا مى‌كند. اين از مسلّمات است كه بحثى در آن نيست.

اين نوع توسّل را حتّى سلفى‌ها پذيرفته‌اند، از جمله ابن تيميّة در

[١]. سوره بقره، آيه ١٨٦.