شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢ - توهّم شرك در زيارت قبور

«أشْهَدُ أَنَّكَ جَاهَدْتَ فِى اللهِ حَقَّ جِهَادِهِ وَ عَمِلْتَ بِكِتَابِهِ وَ اتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيِّهِ حَتَّى دَعَاكَ اللهُ إِلَى جِوَارِهِ‌

؛ ما گواهى مى‌دهيم تو در راه خدا جهاد كردى و حقّ جهاد را انجام دادى، به كتاب خدا عمل نمودى و از سنّت پيامبر پيروى نمودى، تا زمانى كه خداوند تو را از اين جهان به جوار رحمتش فرا خواند».

آيا توحيد از اين بالاتر مى‌شود.

در زيارت معروف جامعه خطاب به آن بزرگواران مى‌گوييم:

«إلَى اللهِ تَدْعُونَ وَ عَلَيْهِ تَدُلُّونَ وَ بِهِ تُؤْمِنُونَ وَ لَهُ تُسلِّمُونَ وَ بِامْرِهِ تَعْمَلُونَ وَ إلَى سَبِيلِهِ تَرْشُدُونَ؛

(در اين شش جمله تمام ضميرها به خداوند بزرگ بازمى‌گردد، زائران مى‌گويند:) شما امامان به سوى خدا دعوت مى‌كنيد و به او دلالت مى‌كنيد و به او ايمان داريد و تسليم او هستيد و مردم را به سوى راه او ارشاد مى‌نماييد».

در اين زيارت‌نامه‌ها همه جا سخن از خدا و دعوت به توحيد است، آيا اين شرك است يا ايمان؟

در جاى ديگر اين زيارتنامه مى‌گوييم:

«مُسْتَشْفِعٌ إلَى اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِكُمْ‌

؛ من به وسيله شما شفاعت در پيشگاه خداوند عز و جل را مى‌طلبم»، و اگر بر فرض ابهامى در بعضى تعبيرات زيارت‌ها باشد، با اين محكمات به طور كامل روشن مى‌شود.