شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦ - ازدواج موقّت در كتاب و سنّت و اجماع امّت

مفسّر معروف مرحوم طبرسى در مجمع البيان در تفسير اين آيه تصريح مى‌كند كه در آيه دو نظريّه وجود دارد، نظريّه كسانى كه استمتاع را در اينجا به معناى لذّت بردن تفسير كرده‌اند و گروهى از صحابه يا تابعين و مانند آنها را مى‌شمرد، و نظريّه كسانى كه مى‌گويند مراد از اين آيه عقد متعه و ازدواج موقّت است و آن را عقيده ابن عبّاس و سدى و ابن مسعود و جماعتى از تابعين مى‌داند. او در ادامه مى‌گويد: نظريّه دوّم واضح است، زيرا لفظ متعه و استمتاع در عرف شرع اشاره به ازدواج موقّت است، به علاوه وجوب مهر براى زنان مشروط به لذّت بردن نيست. [١]

قرطبى در تفسير خود مى‌گويد: منظور از اين آيه به عقيده جمهور همان نكاح موقت است كه در صدر اسلام بوده است. [٢]

سيوطى در تفسير در المنثور و أبو حيان و ابن كثير و ثعالبى نيز در تفاسير خود به اين معنا اشاره كرده‌اند.

اين مسأله ميان تمام علماى اسلام- اعمّ از شيعه و اهل سنّت- مسلّم است كه ازدواج موقّت در عصر پيامبر (صلى الله عليه و آله) وجود داشته، ولى گروه زيادى از فقهاى تسنّن معتقدند كه اين حكم بعداً نسخ شده است، و اين كه در چه زمانى نسخ شده، اختلاف زيادى وجود دارد كه قابل توجّه است؛ از جمله به گفته دانشمند معروف «نووى» در

[١]. مجمع البيان، جلد ٣، صفحه ٦٠.

[٢]. تفسير قرطبى، جلد ٥، صفحه ١٢٠ و فتح الغدير، جلد ١، صفحه ٤٤٩.