شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٣ - توسّل در گستره آيات و دليل عقل

عذاب پروردگارت چيزى است كه از آن هر كسى وحشت دارد».

اشتباه بزرگ وهّابيان اين است كه تصوّر مى‌كنند مفهوم توسّل به اولياء الله اين است كه آنها را كاشف الضر بدانند يعنى برطرف‌كننده زيان‌ها و مشكلات. تصوّر مى‌كنند آنها را مستقلّا سرچشمه قضاى حاجات و دفع كربات مى‌دانند، در حالى كه معناى توسّل اين نيست. آياتى كه وهّابيان به آن توسّل جسته‌اند آياتى است كه درباره عبادت است، در حالى كه هيچ كس عبادت اولياء الله نمى‌كند.

ما وقتى به پيغمبر اكرم (صلى الله عليه و آله) متوسّل مى‌شويم، آيا عبادت پيغمبر مى‌كنيم؟ آيا ما پيغمبر را مستقلّ در تأثير و كاشف الضر مى‌دانيم؟ توسّلى كه قرآن مجيد به آن دعوت كرده اين است كه به آن وسيله به خدا نزديك شويم. يعنى اين‌ها در پيشگاه خدا شفاعت مى‌كنند، همين چيزى كه ما در شفاعت گفتيم.

در واقع ماهيّت توسّل با ماهيّت شفاعت يكى است. آيات زيادى دليل بر شفاعت و دو آيه هم درباره توسّل است، و جالب اين كه در آيه ٥٧ سوره مائده جمله‌ (أَيُّهُمْ أَقْرَبُ) مى‌گويد، فرشتگان و حضرت مسيح هم وسيله‌اى براى خود انتخاب مى‌كنند وسيله‌اى كه نزديك‌تر است. «هم» ضمير جمع عاقل است يعنى به صالحين و اولياء الله متوسّل مى‌شوند. هر كدام از اين صالحين كه به خدا نزديك‌ترند.

به هر حال بايد در ابتداى بحث روشن شود كه توسّل به اولياء الله چيست؟ آيا عبوديّت و پرستش آنهاست؟ ابداً؛ آيا آنها را قاضى‌