شيعه پاسخ مى گويد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢ - توسّل در گستره آيات و دليل عقل

«لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌؛ اين باعث فلاح و رستگارى شماست».

دوّمين موردى كه وسيله در قرآن مجيد به كار رفته، آيه ٥٧ سوره اسراء است. براى فهم معناى آيه ٥٧ بايد به آيه ٥٦ برگرديم كه مى‌فرمايد: « (قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا)؛ اى پيغمبر بگو: كسانى را كه غير از خدا مى‌خوانيد و معبود خود مى‌دانيد آنها را بخوانيد، مشكلى را حل كنند آنها هيچ مشكلى را از شما نمى‌توانند حل كنند و هيچ تغيير و دگرگونى ايجاد كنند».

با توجّه به جمله‌ «قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ» معلوم مى‌شود منظور از اين آيه بت‌ها و امثال آنها نيست، چون «الذين» براى ذوى العقول (صاحبان عقل) است، بلكه منظور از آن فرشتگانى است كه آنها مى‌پرستيدند يا حضرت مسيح است كه گروهى به عنوان معبود پرستش او مى‌كردند.

اين آيه مى‌گويد نه فرشتگان و نه حضرت مسيح نمى‌توانند مشكل شما را حل كرده و كشف ضرّ كنند.

آيه بعد مى‌گويد: « (أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى‌ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ)؛ يعنى خود اينها (حضرت مسيح و فرشتگان) كسانى هستند كه به درگاه خدا مى‌روند و با وسيله‌اى به او تقرّب مى‌جويند، وسيله‌اى كه‌ « (أَيُّهُمْ أَقْرَبُ)؛ هر وسيله‌اى كه نزديك‌تر باشد»، « (وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ)؛ و اميد به رحمت خدا دارند»، « (وَ يَخَافُونَ عَذَابَهُ)؛ از عذاب خداوند مى‌ترسند» چرا كه‌ « (إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً)؛