يكى از دايره المعارف هاى حديثى است كه در عصر صفويه تأليف شده است . مؤلف در مقدمه كتاب عنوان مى كند كه : صد و بيست كتاب از مصادر روايى شيعه نزد وى گرد آمده بود و او تصميم داشت روايتهاى اين كتاب ها را جمع آورى كند ، اما چون از تأليف كتاب بحار الأنوار علامه مجلسى و الوافى فيض كاشانى با خبر گشت ، از اين كار منصرف شد. ولى پس از ملاحظه آن دو كتاب ، آنها را وافى به مراد نيافت ، و تأليف اين كتاب را شروع نمود. مؤلف كتابش را در ٢٤ جلد ـ داراى يك مقدمه و چهارده كتاب ـ تنظيم نموده ، بدين ترتيب : مقدمه : در ذكر مصادر و اسانيد و حالات بعضى از روات و دانشمندان و بحثى در اوامر و نواهى ، ١ . كتاب التوحيد و العقل و العلم ، ٢ . كتاب النبوة و الإمامة ، ٣ . كتاب الخطب و الكلم ، ٤ . كتاب الإيمان و الكفر و الأخلاق ، ٥ . كتاب السماء و العالم ، ٦ . كتاب الطهارة و الزى و التجمل ، ٧ . كتاب الصلاة ، ٨ . كتاب الصوم و الزكاة و الخمس ، ٩ . كتاب الحج و العمرة و المزار ، ١٠ . كتاب فضل القرآن و الدعاء ، ١١ . كتاب المعايش و المكاسب و الخراج و القضاء و الجهاد و الحدود و الديات ، ١٢ . كتاب المطاعم و المشارب ، ١٣ . كتاب أحكام النساء ، ١٤ . كتاب الجنائز و المواريث. مؤلف هر كتاب را به چند باب و فصل تقسيم نموده و در هر فصل ، ابتدا آيات مناسب را به ترتيب سوره ها مى آورد ، پس از آن روايتهاى مربوط به فصل را ذكر مى كند و سند روايتهايى را كه از كتب اربعه ـ كافى ، من لا يحضره الفقيه ، الاستبصار ، تهذيب الاحكام ـ نقل مى كند ، حذف نموده ، اسانيد روايتهاى ديگر را ذكر مى كند.