بزرگ ترين افسوس در روز قيامت، افسوس مردى است كه مالى را گرد آورده ، ولى آن را در راه پرستش خدا خرج نكرده و آن را براى كسى بر جاى گذاشته كه او آن را در راه طاعت خداى سبحان ، خرج كرده باشد و بدان سبب ، به بهشت رود و او (گردآورنده) به دوزخ . چه بد بُوَد كه تو گرد آورى به زحمت، مال كس دگر همه ارثت به رايگان ببَرد از آن بَتَر كه تو دوزخ خريده باشى و او به مالِ ارث تو فردوسِ جاودان بخرد! (شهريار) البته قانون ارث، قانونى فطرى است و موجب رونق اقتصادى مى گردد و اگر جامعه اى آن را لغو كند ، دچار ركود اقتصادى مى شود. بر همين اساس ، دين مقدّس اسلام ـ كه همواره قوانين فطرى را مورد پذيرش قرار داده و آنها را به سمت و سوى صحيح هدايت كرده ـ ، قانون ارث را پذيرفته است، لكن پيوسته ، اين نكته را مورد توجّه قرار داده كه بايد با رعايت ضوابط شرعى، قانونى و عرفى، براى ورثه ، ارث به جا گذاشت ؛ يعنى مال را بايد از راه حلال به دست آورد، حقوق و ديون شرعى را پرداخت كرد و... ، آن گاه باقى مانده اموال را به ارث گذاشت. در غير اين صورت ، آدمى ، خزانه دار ديگران مى گردد و در برابر بهره بردارى ديگران، وزر و وبال آن را بايد به عهده بگيرد. در سفارش هاى امام على عليه السلام به فرزندش آمده است: لا تَكُن خازِنا لِغَيرِ كِساء . [١] انباردار ديگران مباش!

[١] رفتارى است فراگير كه بين افراد جامعه ، در سطوح Procrastination[٢] روان شناسى اهمالكارى ، ص ٢٠٩ .[٣] بحار الأنوار ، ج ٧٧ ، ص ٧٥ ، ح ٣ .[٤] همان ، ج ٧٣ ، ص ٧٥ ، ح ٣٩ .[٥] همان ، ج ٧٨ ، ص ١٦٤ ، ح ١ .[٦] روان شناسى اهمالكارى، ص ٢٢[٧] غرر الحكم ، ح ٤٤٧١ .[٨] غرر الحكم ، ح ٣٩٦٨ .[٩] نهج البلاغة ، حكمت ٢٣٩ .[١٠] الكافى ، ج ٥ ، ص ٨٥ ، ح ٤ .[١١] غرر الحكم ، ح ١٧٦٠ .[١٢] ره توشه، ج ١ ، ص ٤٤ ـ ٤٥ .[١٣] تفسير العيّاشى ، ج ١ ، ص ٧٢ ، ح ١٤٤ .[١٤] الجامع الصغير ، ج ١ ، ص ١٦٠ ، ح ١٠٥٨ .[١٥] نهج البلاغة ، حكمت ٤٢٩ .[١٦] نهج البلاغة ، نامه ٣١ .[١٧] نهج البلاغة ، ص ٥٠٣ ، ح ١٩٢ .