آه سرد
(١)
حسرت چيست؟
١٣ ص
(٢)
جمعبندى
١٧ ص
(٣)
تحليل ماهيت حسرت
١٨ ص
(٤)
1 حسرت، نوعى غم است
٢٠ ص
(٥)
2 تفكر معطوف به زمان گذشته
٢١ ص
(٦)
3 احساس خسران
٢٤ ص
(٧)
4 خود ملامتگرى
٣٠ ص
(٨)
5 استيصال و درماندگى
٣٥ ص
(٩)
نتيجهگيرى
٣٦ ص
(١٠)
كنترل كننده حسرت در مغز
٣٧ ص
(١١)
فرايند حسرت
٣٨ ص
(١٢)
رابطه نگرش و حسرت
٤٢ ص
(١٣)
اندازه حسرت
٤٤ ص
(١٤)
عزت نفس و حسرت
٤٥ ص
(١٥)
تفكر خلاف واقع و حسرت
٤٥ ص
(١٦)
1 دست گزيدن
٥١ ص
(١٧)
2 دست بر دست ساييدن
٥١ ص
(١٨)
3 تسلى دادن خود با آرزوهايى دست نيافتنى
٥١ ص
(١٩)
4 لب گزيدن يا گرفتن
٥٣ ص
(٢٠)
5 دست بر بنا گوش نهادن
٥٣ ص
(٢١)
6 سرانگشت گزيدن
٥٣ ص
(٢٢)
7 اشك ريختن
٥٣ ص
(٢٣)
8 خشك شدن كام
٥٣ ص
(٢٤)
9 آه كشيدن
٥٣ ص
(٢٥)
10 دست بر سر نهادن
٥٤ ص
(٢٦)
موضوعات حسرت
٥٤ ص
(٢٧)
1 تلف كردن عمر
٥٦ ص
(٢٨)
2 از دست دادن جوانى
٥٦ ص
(٢٩)
3 از دست دادن سلامتى
٥٧ ص
(٣٠)
4 ترك ياد خدا و ائمه عليهم السلام
٥٨ ص
(٣١)
5 ترك زيارت امام عليه السلام
٥٨ ص
(٣٢)
6 ترك فراگيرى قرآن
٥٩ ص
(٣٣)
7 ادب نشدن به آداب الهى
٦٠ ص
(٣٤)
8 تمرد از ولايت ائمه اطهار عليهم السلام
٦١ ص
(٣٥)
9 ترك اخلاص
٦٣ ص
(٣٦)
10 يارى نكردن امام
٦٤ ص
(٣٧)
11 پذيرش ولايت امام جائر
٦٤ ص
(٣٨)
12 هزينه كردن مال براى نابودى دين
٦٥ ص
(٣٩)
13 ضايع كردن نعمت
٦٦ ص
(٤٠)
14 ارتكاب گناهان
٦٦ ص
(٤١)
15 مسخره كردن پيامبران
٦٧ ص
(٤٢)
1 پيامدهاى جسمانى
٦٩ ص
(٤٣)
2 پيامدهاى روانى
٧٠ ص
(٤٤)
عوامل حسرت
٧٢ ص
(٤٥)
1 غفلت و جهل
٧٣ ص
(٤٦)
2 عمل نكردن به علم
٨١ ص
(٤٧)
3 دنيادوستى
٨٥ ص
(٤٨)
4 اهمالكارى
٩١ ص
(٤٩)
يك احساس خودكمبينى
١٠٠ ص
(٥٠)
دو پرتوقعى
١٠١ ص
(٥١)
سه كمتحملى
١٠٢ ص
(٥٢)
5 آرزوهاى طولانى
١٠٣ ص
(٥٣)
تفاوت اميد و آرزو
١٠٦ ص
(٥٤)
6 نداشتن نظم و برنامهريزى در زندگى
١٠٩ ص
(٥٥)
7 ترس
١١٤ ص
(٥٦)
8 بهره نبردن از تجربههاى ديگران
١٢١ ص
(٥٧)
9 از دست دادن فرصت
١٢٤ ص
(٥٨)
10 حسد
١٢٦ ص
(٥٩)
11 كم رويى
١٢٩ ص
(٦٠)
الف - درك مثبت از خويشتن
١٣٩ ص
(٦١)
ب - خويشتنپذيرى
١٤٣ ص
(٦٢)
ج - بخشش و رهايى
١٤٩ ص
(٦٣)
مراحل بخشش
١٥٠ ص
(٦٤)
د - افزايش سطح تحمل پذيرى
١٥٢ ص
(٦٥)
ه - پرهيز از مقايسه خود با ديگران
١٥٧ ص
(٦٦)
و - شناخت هدف و مراحل آن
١٥٩ ص
(٦٧)
1 تمركز و تفكر
١٦٠ ص
(٦٨)
2 مطالعه
١٦٠ ص
(٦٩)
3 مشاوره
١٦٠ ص
(٧٠)
انتخاب هدف
١٦١ ص
(٧١)
زمان بندى
١٦١ ص
(٧٢)
تصميمگيرى
١٦٢ ص
(٧٣)
ز - استفاده از فرصتهاى زندگى
١٦٣ ص
(٧٤)
ح - كار و كوشش
١٦٧ ص
 
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص

آه سرد - سروش، محمد على - الصفحة ١٠٢ - سه كمتحملى

اين ، همان پُرتوقّعى است. شما چون ترس داريد كه موفّقيتتان در حدّ انتظار نباشد ، بدين جهت ، سعى و كوشش لازم را به كار نمى بنديد. در نتيجه ، نسبت به آن كار ، بى علاقه مى شويد. در حقيقت، توقّع بيش از حد براى به دست آوردن موفّقيت هر چه بيشتر، شما را دچار ترس و اضطراب و فرار از كار مى كند. هرگاه، در كارى ، به نتيجه اى بالاتر از ميزان استعداد و توانايى خود فكر كنيد، بايد بدانيد به جاى اين كه به ادامه آن تشويق شويد، به بيزارى و انزجار از آن ، كشيده خواهيد شد ؛ چرا كه توانايى شما كمتر از آن ميزانى است كه آن كار ، لازم دارد . اگر توقّع زيادى نداشته باشيد، كارتان را بى دغدغه ، شروع خواهيد كرد و هر پيشرفتى كه در انجام دادن آن كار برايتان حاصل مى شود، شما را به لذّتى تازه تر ، هدايت خواهد كرد.

سه . كم تحمّلى

در بيشتر اوقات ، كم تحمّلى در برابر مشكلات، در پيشرفت كار ، وقفه و ركود ايجاد مى كند و پيامدى جز بيزارى و انزجار در پى ندارد . برعكس، تحمّل و پافشارى در برابر مشكلات، فرد را نيرومند كرده ، وى را براى غلبه بر آنها آماده مى سازد. حضرت على عليه السلام مى فرمايد: لا يَعدَمُ الصَّبورُ الظَّفَرَ وَإِن طالَ بِهِ الزَّمانُ . [١] انسان شكيبا، پيروزى را از دست نمى دهد ؛ هر چند ، زمان آن طولانى شود. كم طاقتى در برابر سختى ها، در زندگى روزمره نيز آثار منفى اى بر جاى مى گذارد. زندگى بر مبناى فلسفه «من نمى توانم لذّت حال را فداى آينده


[١] نهج البلاغة ، حكمت ١٥٣ .