حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٢٣ - ١٨ مقدمه«جامع الأحاديث» و اشراف بر تصحيح و مقابله آن

را بر همان اسلوبْ ادامه داد و از جلد پانزده تا بيست را تدوين كرد. البته جلد ٢١- كه شرح كلمات قصار است-، توسّط مرحوم محمّدباقر كمره‌اى انجام پذيرفت.

علّامه شعرانى، مقدّمه و تقريظى در پنج صفحه، بر تكمله استاد حسن‌زاده آملى نوشتند. در اين مقدّمه، نخست به سير گردآورى خطبه‌هاى امير مؤمنان عليه السلام تا زمان سيّد رضى و تدوين نهج البلاغه اشاره مى‌كند و سپس به شرح منهاج البراعة مى‌رسد و مى‌گويد:

مرگ مؤلّف، او را از اتمام اين شرح، بازداشت و خطبه ٢٢٧ را به آخر نرساند. من اين خطبه را به سبك مؤلّف، شرح كردم تا كامل شود. آن گاه برخى از دوستان از من خواستند كه اين شرح را كامل كنم؛ امّا من چون با سبك و روش مؤلّف موافقت نداشتم، از آن امتناع كردم.

سپس به اهتمام استاد حسن حسن‌زاده آملى براى اتمام اين شرح اشاره مى‌كند و وى را جامع علوم و فنون و شايسته اين كار مى‌داند. در توصيف و تعريف استاد حسن‌زاده آملى مى‌گويد:

بر خلاف بسيارى از حوزويان- كه تنها بر چند مسئله از علم اصول و چند مبحث از فقه واقف‌اند-، استاد حسن‌زاده، در علوم دينى، قرآنى، حديثى، ادبى، عقلى و علوم غريبه، متبحّر و صاحب نظر است.[١]

١٨. مقدّمه «جامع الأحاديث» و اشراف بر تصحيح و مقابله آن‌

كتاب جامع الأحاديث، نوشته ابو محمّد جعفر بن احمد قمى است كه در طبقه شيخ مفيد قرار دارد و از شيخ صدوق روايت مى‌كند.

علّامه شعرانى، در مقدّمه‌اى كوتاه و دو صفحه‌اى خود بر اين كتاب،[٢] بيان داشته كه بر استنساخ و تصحيح و مقابله اين كتاب، اشراف داشته است. در اين مقدّمه، وى به شرح حال اجمالىِ نويسنده پرداخته، سخن عالمان رجال را در باره وى مى‌آورد و از برخى آثارش ياد مى‌كند.

[١]. منهاج البراعة، ج ١٥، ص ٢٦.

[٢]. فرزانه ناشناخته، ص ٧١١- ٧١٣.