حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ١٩٤ - ٥ ابو عمر يوسف بن عبد الله بن محمد بن عبد البر بن عاصم غرى(ابن عبد البر)(٣٦٨ - ٤٦٣ ق)

ناصواب بوده، استدراك و اصلاح كرده است.

مقدّمه و آغاز اين كتاب، مفقود است و از اين جهت، روش وى آشكار نيست؛ ولى محقّق اثر، مطالبى را از لابه‌لاى كتاب، در منهج و روش او به دست آورده و تحليل كرده است.

اين كتاب، براساس دو نسخه تصحيح شده و در دو جلد در سال ١٤٢٢ ق/ ٢٠٠١ م، از سوى مكتبة العبيكان در رياض، به چاپ رسيده است.

دكتر محمّد بن عبد اللَّه القناص، اين تحقيق را جهت پايان‌نامه دكترى خود، به انجام رسانده است.[١]

٥. ابو عمر يوسف بن عبد اللَّه بن محمّد بن عبد البر بن عاصم غرى (ابن عبد البر) (٣٦٨- ٤٦٣ ق)

فقيه، محدّث، تاريخ‌نگار و اديب اندلسى كه در قُرطُبه زاده شد. ابن عبد البر، هيچ گاه از اندلس خارج نشد و تمامى استادان وى، از همان منطقه‌اند. برخى از آثار حديثى وى عبارت‌اند از:

- التمهيد لما فى الموطأ من المعانى-؛

- الاستذكار- كه تحرير ديگرى از التمهيد است-؛

- الاستيعاب فى معرفة الأصحاب- كه بارها به چاپ رسيده است-؛

- جامع بيان العلم و فضله- كه بارها به چاپ رسيده است-؛

- الدر فى اختصار المغازى والسير؛

- الزيادات التى تقع فى الموطأ عند عيسى بن يحيى عن مالك؛

[١]. براى آگاهى بيشتر در باره كتب غريب الحديث، ر. ك: مقاله« سير تدوين غريب الحديث» عبد الهادى مسعودى، فصل‌نامه علوم حديث، ش ١٣.