حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٦٥ - ب مراجعه به احاديث

- مهج الدعوات، سيّد بن طاووس؛

- مصباح الزائر، سيّد بن طاووس؛

- المصباح، تقى الدين ابراهيم كَفعَمى (م ٩٠٥ ق)؛

- البلد الأمين، تقى الدين ابراهيم كفعمى.[١] در دهه‌هاى اخير، با دو گونه تبويب و نگاه موضوعىِ جديد نسبت به روايات، روبه‌رو بوده‌ايم: يكى، موضوعاتى كه با توجّه به علوم تجربى جديد شكل گرفته و برخى از عالمان و حديث‌پژوهان، آن موضوعات را بر پايه حديثْ تدوين كرده‌اند، مانند: توسعه اقتصادى، مديريت، جامعه‌شناسى، روان‌شناسى و ... و بر اين پايه، كتاب‌هاى حديثى تحرير كرده‌اند، مانند: التنمية الاقتصادية فى الكتاب والسنّة، مناسبات جامعه‌شناسى و حديث، انديشه‌هاى اقتصادى در نهج البلاغه؛ و تبويب ديگر، به پژوهش‌هاى مسئله‌محور برمى‌گردد مانند: زن، گفتگوى تمدّن‌ها، محيط زيست، آزادى، انقلاب، و ... كه مى‌توان اين آثار حديثى را نام برد: گفتگوى تمدّن‌ها در قرآن و حديث، آزادى در نهج البلاغه، رمز تداوم انقلاب در نهج البلاغه، زن در سخن و سيره رسول خدا صلى الله عليه و آله، زن در سخن و سيره امام على عليه السلام.

در باره بخش نخست، بايد برخى از پرسش‌هاى اصلى‌اى را كه در حكم پيش‌فرض مسئله هستند، مورد اهتمام قرار داد، مثل اين كه: تا چه اندازه مى‌توان ميان دانش‌هاى دينى و متون حديثى، ارتباط برقرار كرد؟ و آيا مى‌توان محصول را به نام حديثْ عرضه داشت يا نه؟ بويژه آن كه نظريات چندگانه‌اى در اين زمينه، ارائه شده است.

[١]. آشنايى با متون حديث و نهج البلاغه، ص ١٤٠- ١٤٤.