١٤٤.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ :بخل ، براى آدمى زيانبارتر از فقر است؛ زيرا فقير هر گاه توانگر شود ، در گشايش قرار مى گيرد؛ امّا بخيل ، اگر چه توانگر شود ، در گشايش قرار نمى گيرد .

١٤٥.امام على عليه السلام : بخل، [ نوعى ] فقر است.

١٤٦.امام على عليه السلام : بخل، يكى از دو فقر است.

١٤٧.امام على عليه السلام : آفت توانگرى، بخل است.

١٤٨.امام على عليه السلام : بخيل، به فقر خود ، شتاب مى بخشد.

١٤٩.امام على عليه السلام : بيچاره بخيل ! به استقبال فقرى مى رود كه از آن مى گريزد، و توانگرى اى را وا مى گذارد كه آن را مى طلبد.

١٥٠.امام على عليه السلام : در شگفتم از بخيل ! فقرى را كه از آن گريزان است ، به سوى خود مى كشانَد ، و توانگرى اى را كه در پىِ آن است ، از دست مى دهد. پس در دنيا ، چونان تهى دستان زندگى مى كند، و در آخرت ، به سانِ توانگران ، از او حسابرسى مى شود.