٥. (٤٠٠) گوسفند و بالاتر، كه بايد براى هر صد تاى آنها يك گوسفند بدهد و مقدارى كه از صد تا كمتر است زكات ندارد و ميان دو نصاب نيز زكات نيست، يعنى اگر گوسفندان به (٤٠) رسيده است تا به نصاب دوم كه (١٢١) گوسفند است نرسد، فقط يك گوسفند مى دهد و همچنين در نصاب هاى بعد.

(مسأله ١٥٦٩) لازم نيست زكات را از خود گوسفندان بدهد، بلكه اگر گوسفند ديگرى بدهد جايز است و همچنين مى تواند به جاى گوسفند و گاو و شتر، پول آنها را بدهد، مگر آن كه دادن خود حيوان براى مستحق مفيدتر باشد در اين صورت احتياط آن است كه خود آن را بدهد.

نصاب گاو

(مسأله ١٥٧٠) گاو داراى دو نصاب است:

نصاب اول ٣٠ رأس است، يعنى وقتى شماره گاوها به ٣٠ رسد اگر شرايطى را كه قبلاً گفته شد دارا باشد، بايد يك گوساله نر يا ماده كه لااقل داخل سال دوم شده باشد زكات دهد.

نصاب دوم ٤٠ رأس است و زكات آن يك گوساله ماده است كه لااقل داخل سال سوم شده باشد و آنچه در بين ٣٠ و ٤٠ باشد زكات ندارد، مثلاً كسى كه (٣٥) گاو دارد فقط زكات ٣٠ رأس آن را مى دهد و همچنين اگر از (٤٠) گاو زيادتر شود تا به ٦٠ نرسيده، فقط زكات همان ٤٠ گاو را مى دهد، و هر گاه به ٦٠ رسيد بايد دو گوساله كه لااقل داخل سال دوم شده بدهد، همين طور هر چه افزايش يابد آنها را سى سى، يا چهل چهل، و يا اگر ممكن است با ٣٠ و ٤٠ حساب كند و مطابق دستور بالا عمل نمايد، اما بايد طورى حساب كند كه چيزى باقى نماند، يا اگر مى ماند از ٩ بيشتر نباشد، مثلاً كسى كه ٧٠ رأس گاو دارد بايد به حساب ٣٠ و ٤٠ حساب كند و هر كدام را مطابق دستور بالا زكات بدهد و كسى كه ٨٠ رأس گاو دارد با حساب چهل چهل حساب كند.