(مسأله ٨٣٧) اگر در جايى كه بايد نماز را بلند بخواند عمداً آهسته بخواند، يا در جايى كه بايد آهسته خواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد صحيح است و اگر در بين خواندن حمد و سوره هم بفهمد اشتباه كرده; لازم نيست مقدارى را كه خوانده دوباره بخواند.

(مسأله ٨٣٨) اگر كسى در خواندن حمد و سوره بيشتر از معمول صدايش را بلند كند، مثل آن كه آنها را با فرياد بخواند، نمازش باطل است.

(مسأله ٨٣٩) انسان بايد نماز را ياد بگيرد كه غلط نخواند و كسى كه اصلاً نمى تواند صحيح آن را ياد بگيرد، بايد هر طور كه مى تواند بخواند و احتياط واجب آن است كه نماز را به جماعت به جا آورد.

(مسأله ٨٤٠) كسى كه حمد و سوره و چيزهاى ديگر نماز را به خوبى نمى داند و مى تواند ياد بگيرد، چنانچه وقت نماز وسعت دارد، بايد ياد بگيرد و اگر وقت تنگ است، بنابر احتياط واجب در صورتى كه ممكن باشد، بايد نمازش را به جماعت بخواند.

(مسأله ٨٤١) احتياط واجب آن است كه براى ياددادن واجبات نماز مزد نگيرند ولى براى مستحبات آن اشكال ندارد.

(مسأله ٨٤٢) اگر يكى از كلمات حمد و سوره را نداند، يا عمداً آن را نگويد يا به جاى حرفى، حرف ديگر بگويد مثلا به جاى (ض)، (ظ) بگويد يا جايى كه بايد بدون زير و زبر خوانده شود، زير و زبر بدهد، يا تشديد را نگويد نماز او باطل است.

(مسأله ٨٤٣) اگر زير و زبر كلمه اى را نداند بايد ياد بگيرد ولى اگر كلمه اى كه وقف كردن آخر آن جايز است مى تواند هميشه وقف كند و ياد گرفتن زير و زبر آن لازم نيست و نيز اگر نداند مثلا كلمه اى با (س) است يا با (ص) بايد ياد بگيرد و چنانچه دو جور يا بيشتر بخواند، مثل آن كه در اهدنا الصراط المستقيم، «مستقيم» را يك مرتبه با (س) و يك مرتبه با (ص) بخواند نمازش باطل است مگر آن كه هر دو جور قرائت شده باشد و به اميد رسيدن به واقع بخواند.