وضو آنجا را آب كشيده يا نه، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده، وضو باطل است و اگر مى داند ملتفت بوده; يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه وضو صحيح است و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.

(مسأله ٢٣٤) اگر در صورت يا دست ها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمى آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد در آب كر يا جارى فرو ببرد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، بعد به شيوه اى كه در وضوى ارتماسى گفته شد، وضو بگيرد.

شرط هفتم ـ آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

(مسأله ٢٣٥) هرگاه وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى شود، بايد تيمّم كند; ولى اگر براى وضو و تيمّم يك اندازه وقت لازم باشد بايد وضو بگيرد.

(مسأله ٢٣٦) كسى كه در تنگى وقت نماز، بايد تيمّم كند، اگر به جاى تيمّم وضو بگيرد صحيح است چه براى آن نماز وضو بگيرد يا براى كار ديگر.

شرط هشتم ـ آن كه به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است.

(مسأله ٢٣٧) لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند; ولى بايد در تمام وضو نيّت استمرار داشته باشد، به طورى كه اگر از او بپرسند چه مى كنى؟ بگويد وضو مى گيرم.

شرط نهمـ آنكه وضو را به ترتيبى كه گفته شد بجا آورد يعنى اول صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد و بنابر احتياط واجب، پاى راست را پيش از پاى چپ مسح كند.

شرط دهمـ آنكه كارهاى وضو را پيوسته به هم انجام دهد.

(مسأله ٢٣٨) كارهاى وضو را بايد چنان بجا آورد كه بگويند پشت سرهم انجام مى دهد، در اين صورت وضوى او صحيح است.