حرام و باطل است ولى اگر سابقاً راضى بوده و انسان نمى داند كه از رضايتش برگشته يا نه وضو صحيح است. و نيز اگر آب وضو از صورت و دست ها در جاى غصبى بريزد، وضوى او صحيح است; خواه در غير آنجا بتواند وضو بگيرد يا نه.

(مسأله ٢٢٧) كسى كه نمى خواهد در مسجدى نماز بخواند اگر نداند آب آن را براى همه مردم وقف كرده اند يا براى كسانى كه در آنجا نماز مى خوانند، نمى تواند از آب آن وضو بگيرد; ولى اگر معمولا كسانى هم كه نمى خواهند در آنجا نماز بخوانند از آب آن وضو مى گيرند ـ كه كاشف از اجازه عمومى باشد ـ مى تواند از آب آن وضو بگيرد.

(مسأله ٢٢٨) اگر فراموش كند آب، غصبى است و با آن وضو بگيرد وضوى او صحيح است; و اگر خودش آب را غصب كرده باشد احتياط آن است كه وضو را اعاده كند.

شرط چهارم ـ هرگاه بخواهد وضوى ارتماسى بگيرد بايد ظرف آب وضو مباح باشد، ولى اگر با دست از ظرف غصبى آب بردارد و وضو بگيرد، صحيح است.

(مسأله ٢٢٩) اگر در حوضى كه مثلا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است وضو بگيرد صحيح است.

(مسأله ٢٣٠) اگر در صحن يكى از امامان يا امامزادگان كه سابقاً قبرستان بوده حوض يا نهرى بسازند، چناچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده اند، وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد.

شرط ششم ـ آنكه اعضاى وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.

(مسأله ٢٣١) اگر پيش از تمام شدن وضو جايى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود، وضو صحيح است.

(مسأله ٢٣٢) اگر غير از اعضاى وضو، جايى از بدن نجس باشد وضو صحيح است. ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آن است اول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد.

(مسأله ٢٣٣) اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از