اول آنكه خود انسان يقين كند چيزى نجس است، و اگر گمان داشته باشد چيزى نجس است، لازم نيست از آن اجتناب نمايد. بنابراين غذا خوردن در جاهايى كه افراد لاابالى در آنها غذا مى خورند، اگر انسان يقين نداشته باشد، غذايى را كه براى او آورده اند; نجس است اشكال ندارد.

دوم آنكه كسى كه چيزى در اختيار او است بگويد آن چيز نجس است; مثلا همسر انسان يا خادم يا كلفت بگويد، ظرف يا چيز ديگرى كه در اختيار او است، نجس مى باشد.

سوم آن كه مرد عادل يا فرد موثق بگويد چيزى نجس است.

(مسأله ١٠٥) چيز نجسى كه انسان شك دارد پاك شده يا نه، نجس است و چيز پاك را اگر شك كند نجس شده يا نه، پاك است، و اگر هم بتواند نجس بودن يا پاك بودن آن را بفهمد لازم نيست وارسى كند، مگر آنكه وارسى آن سهل و آسان باشد.

(مسأله ١٠٦) اگر بداند يكى از دو ظرف يا دو لباسى كه از هر دوى آنها استفاده مى كند نجس شده و نداند كدام است، بايد از هر دو اجتناب كند ولى اگر بداند يا لباس او يا لباس فردى ديگر نجس شده است در اين صورت اجتناب از لباس خود لازم نيست.

راه نجس شدن چيزهاى پاك

(مسأله ١٠٧) اگر چيز پاك به چيز نجس برسد و هر دو يا يكى از آنها به طورى تَر باشد كه تَرى يكى به ديگرى برسد چيز پاك نجس مى شود. و اگر تَرى به قدرى كم باشد كه به ديگرى نرسد، چيزى كه پاك بوده نجس نمى شود.

(مسأله ١٠٨) اگر چيز پاكى به چيز نجس برسد و انسان شك كند كه هر دو يا يكى از آنها تَر بوده يا نه، آن چيز پاك نجس نمى شود.

(مسأله ١٠٩) هرگاه شيره و روغن روان باشد همين كه يك نقطه از آن نجس شد، تمام