(مسأله ٥٥٥) اگر انسان در آبادى باشد، بايد براى تهيه آب وضو و غسل، به قدرى جستوجو كند كه از پيداشدن آن نااميد شود و اگر در بيابان باشد، چنانچه زمين آن پست و بلند است و يا به واسطه درخت و مانند آن عبور در آن زمين مشكل است بايد در هر يك از چهار طرف به اندازه پرتاب يك تير قديمى كه با كمان پرتاب ميكردند[١] در جستوجوى آب برود و اگر زمين آن، اين طور نيست بايد در هر طرف به اندازه پرتاب دو تير جستوجو نمايد.

(مسأله ٥٥٦) كسى كه وقت نماز او تنگ نيست و براى تهيه آب وقت دارد، اگر يقين دارد، در محلى دورتر از مقدارى كه بايد جستوجو كند آب هست در صورتى كه مانعى نباشد و مشقّت هم نداشته باشد بايد براى تهيه آب برود و اگر گمان دارد آب هست، رفتن به آن محل لازم نيست ولى اگر اطمينان داشته باشد; بنابر احتياط واجب بايد براى تهيه آب به آن محل برود.

(مسأله ٥٥٧) اگر احتمال دهد كه داخل ماشين، يا در منزلى كه به آنجا وارد شده يا در قافله آب هست، بايد به قدرى جستوجو نمايد كه به نبودن آب يقين كند، يا از پيدا كردن آن نااميد شود.

[١] مجلسى(قدس سره) در كتاب «شرح من لايحضره الفقيه» مقدار پرتاب تير را دويست گام معين فرموده است.