رساله توضيح المسائل - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٠١

٣٤. احكام وصيت

(مسأله ٢٣١١) وصيت به يكى از سه صورت انجام مى گيرد:

١ـ انسان سفارش كند بعد از مرگش براى او كارهائى انجام دهند.

٢ـ بگويد بعد از مرگش چيزى از مال او ملك كسى باشد.

٣ـ براى اولاد خود و كسانى كه اختيار آنان با اوست قيّم و سرپرست معين كند.

(مسأله ٢٣١٢) كسى كه مى خواهد وصيت كند با اشاره اى كه مقصودش را بفهماند مى تواند وصيت كند اگرچه لال نباشد.

(مسأله ٢٣١٣) اگر نوشته اى به امضاء يا مهر ميّت ببينند چنانچه مقصود او را بفهماند و معلوم باشدكه براى وصيت كردن نوشته، بايد مطابق آن عمل كنند.

(مسأله ٢٣١٤) كسى كه وصيت مى كند بايد عاقل و بالغ باشد و از روى اختيار وصيت كند و نيز سفيه و يا از طرف حاكم شرع در تصرف در اموال ممنوع نباشد.

(مسأله ٢٣١٥) كسى كه به قصد خودكشى خود را از نقطه بلندى پرت كند يا سمى بخورد و يقين به مردن او پيدا شود، اگر وصيت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند صحيح نيست. ولى اگر قبلا وصيت كند، سپس اين كار از او سر زند، وصيت او نافذ است.

(مسأله ٢٣١٦) اگر انسان وصيت كند كه چيزى به كسى بدهند، در صورتى آن كس آن چيز را مالك مى شود كه آن را ردّ نكند.

(مسأله ٢٣١٧) كسى كه نشانه هاى مرگ را در خود مى بيند، اگر نماز و روزه قضا دارد، بايد