رساله توضيح المسائل - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٥
شك هائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
(مسأله ٩٤٣) شك هائى كه نبايد به آن ها اعتنا كرد از اين قرار است:
اول: شك در چيزى كه محل به جا آوردن آن گذشته است: مثل آنكه در ركوع شك كند كه حمد را خوانده يا نه.
دوم: شك بعد از سلام نماز.
سوم: شك بعد از گذشتن وقت نماز.
چهارم: شك كثيرالشك يعنى كسى كه زياد شك مى كند.
پنجم: شك امام در شماره ركعت هاى نماز، در صورتى كه مأموم شماره آنها را بداند و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام شماره ركعت هاى نماز را بداند.
ششم: شك در نماز مستحبى.
١. شك در چيزى كه محل آن گذشته است
(مسأله ٩٤٤) اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه، مثلاً شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده به جا آورد و اگر مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد شده; به شك خود اعتنا نكند.
(مسأله ٩٤٥) اگر در بين خواندن آيه اى شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه، يا وقتى آخر آيه را مى خواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه، بنابر احتياط واجب بايد برگردد و به قصد قربت انجام دهد.
(مسأله ٩٤٦) اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن، مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.
(مسأله ٩٤٧) اگر در حالى كه به سجده مى رود شك كند كه ركوع كرده يا نه; برگردد ركوع