(مسأله ٧٠١) پوشيدن لباس غصبى و ابريشمى خالص و طلاباف و لباسى كه از مردار تهيه شده در حال ناچارى مانعى ندارد. و نيز كسى كه ناچار است لباس بپوشد و لباس ديگرى غير از اينها ندارد و تا آخر وقت هم ناچارى او از بين نمى رود، مى تواند با اين لباس ها نماز بخواند.

(مسأله ٧٠٢) بنابر احتياط واجب بايد انسان از پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست و نوعى رياكارى حساب مى شود، خوددارى كند، ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.

(مسأله ٧٠٣) احتياط واجب آن است كه مرد لباس زنانه و زن لباس مردانه نپوشد; ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.

(مسأله ٧٠٤) كسى كه بايد خوابيده نماز بخواند; اگر برهنه باشد و لحاف يا تشك او نجس يا ابريشم خالص يا از اجزاء حيوان حرام گوشت باشد; احتياط واجب آن است كه در نماز، خود را با آنها نپوشاند.

مواردى كه پاك بودن بدن و لباس شرط نيست

(مسأله ٧٠٥) در شش صورت كه تفصيل آنها بعداً گفته مى شود، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است:

اول، آنكه به واسطه زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن او است لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد.

دوم، آنكه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم (كه تقريباً به اندازه گودى كف دست مى شود) به خون آلوده باشد.

سوم، آنكه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند.

چهارم، لباس هاى كوچك مانند جوراب و عرقچين او