(مسأله ٥٩١) اگر يقين داشته باشد كه تيمّم به چيزى صحيح است و به آن تيمّم نمايد، بعد بفهمد تيمّم به آن باطل بوده نمازهايى را كه با آن تيمّم خوانده بايد دوباره بخواند.

(مسأله ٥٩٢) چيزى كه بر آن تيمّم مى كند بايد غصبى نباشد.

(مسأله ٥٩٣) اگر نداند محل تيمّم غصبى است، و يا فراموش كرده باشد، تيمّم او صحيح است. اگرچه فراموش كننده خود غاصب باشد.

(مسأله ٥٩٤) كسى كه در جاى غصبى حبس است، اگر آب و خاك او غصبى است، احتياطاً با تيمّم نماز بخواند.

(مسأله ٥٩٥) واجب است چيزى كه بر آن تيمّم مى كند، گردى داشته باشد كه به دست بماند.

(مسأله ٥٩٦) در تيمّم چهار چيز واجب است:

اول، نيت.

دوم، زدن كف دو دست با هم بر چيزى كه تيمّم به آن صحيح است.

سوم، كشيدن كف هر دو دست به تمام پيشانى و دو طرف آن، از جايى كه موى سر مى رويد، تا ابروها و بالاى بينى و بنابر احتياط واجب بايد دستها روى ابروها هم، كشيده شود.

چهارم، كشيدن كف دست چپ به تمام پشت دست راست و بعد از آن كشيدن كف دست راست به تمام پشت دست چپ.

(مسأله ٥٩٧) در تيمّم بدل از وضو و غسل يك مرتبه دست ها را به زمين بزند و به پيشانى و پشت دست ها بكشد، و يك مرتبه ديگر به زمين بزند و فقط پشت دستها را مسح كند.