فقه خانواده - الهام نیا،علی اصغر - الصفحة ١٠٠ - ٣- خوش خلقی
خردهگيرى بيشتر است. امام على عليهالسّلام پيرامون كمگذشتى مىفرمايد:
«شَرُّ النَّاسِ مَنْ لا يَعْفُو عَنِ الزَّلَّةِ وَ لا يَسْتُرُ الْعَوْرَةَ» [١]
بدترين مردم كسى است كه از لغزش ديگران نمىگذرد و عيبشان را نمىپوشاند.
و رسولاكرم صلّىاللّه عليهوآله از تأثير عفو و اغماض چنين خبر مىدهد:
«تَعافَوْا تَسْقُطِ الضَّغائِنُ بَيْنَكُمْ» [٢]
از يكديگر درگذريد، تا كينهها از ميانتان رخت بربندد.
٣- خوشخُلقى
خوشاخلاقى در همهجا و از همهكس پسنديده است، ولى از زن و شوهر، در محيط خانه پسنديدهتر است. خوشاخلاقى، نشانه كرامت نفس، نجابت خانوادگى و صداقت و ايمان فرد است و زن و شوهر اگر بهطور طبيعى خوشاخلاق نيستند، بايد با تمرين و كنترل نفس خويش با يكديگر و با فرزندانشان، خوشاخلاقى كنند تا محيط خانواده از صفا و صميميت برخوردار گردد. امام صادق عليهالسّلام مىفرمايد:
«انَّ الْمَرْءَ يَحْتاجُ فى مَنْزِلِهِ وَ عَيالِهِ الى ثَلاثِ خِصالٍ يَتَكَلَّفُها وَ انْ لَمْ يَكُنْ فى طَبْعِهِ ذلِكَ؛ مُعاشَرَةٌ جَميلَةٌ وَ سِعَةٌ بِتَقْديرٍ وَ غَيْرَةٌ بِتَحَصُّنٍ» [٣]
هر شخصى در ميان خانه و خانواده خويش به سه خصلت نيازمند است و اگر در سرشتش هم نباشد بايد خود را بدان مكلّف سازد؛ معاشرت نيكو، گشادهدستى حسابشده و غيرتورزى در حفظ ناموس.
[١] . شرح غررالحكم، ج ٤، ص ١٧٥
[٢] . كنزالعمال، ج ٣، ص ٣٧٣
[٣] . بحارالانوار، ج ٧٨، ص ٢٣٦