فقه خانواده - الهام نیا،علی اصغر - الصفحة ٩٩ - ٢ - عفو و گذشت
از سوى ديگر، حرام بودن اهانت به مؤمن، حكمى عام است و شامل همسر، فرزند و خويشان نيز مىشود و مسلمان حق ندارد در خلوت يا نزد ديگران به همسر خود اهانت كند.
٢- عفو و گذشت
هيچكس، جز معصوم، مصون از خطا و اشتباه نيست؛ و هرگاه دو انسان، دست به كارى مشترك بزنند، لغزشهاى هريك در برابر ديد ديگرى قرار مىگيرد و نمود بيشترى مىيابد و زن و مردى كه زندگى مشترك را شروع مىكنند، بهويژه در ابتداى راه، ممكن است، برخى گفتار و رفتار يكديگر را ناصواب بدانند، در اينگونه موارد بايد با سعه صدر، رفتار كنند، برخى لغزشها را بر يكديگر ببخشند، برخى را با تصريح و كنايه اصلاح كنند و با تدبير و درايت از وقوع برخى ديگر پيشگيرى نمايند.
«اسحاقبن عمار» گويد؛
از امام صادق عليهالسّلام پرسيدم: زن چه حقّى بر عهده همسر خويش دارد كه اگر آنها را برآورده سازد، نيكوكار خواهد بود؟ امام در پاسخ فرمود:
«خوراك و پوشاك او را تأمين كند و نادانى او را ببخشد.» سپس فرمود: «پدرم- امام باقر عليهالسّلام- همسرى داشت كه او را اذيّت مىكرد، ولى پدرم او را مىبخشيد.» [١]
هركس با سلاح عفو و اغماض به جنگ لغزشها برود، بدون ترديد پيروز باز خواهد گشت و اثر تربيتى عفو و بخشش بهمراتب از پرخاش و انتقام و
[١] . وسائلالشيعه، ج ٢٠، ص ١٦٩