بنابراين، تنها رضايت قلبى دو طرف، يا به شكل معاطاتى (ازدواج عملى بدون عقد و صيغه) همين‌طور صيغه عقد كتبى يا اشاره‌اى كه دلالت بر ازدواج كند [١] كافى نيست. [٢]

صيغه عقد بنابر احتياط لازم بايد به عربى خوانده شود و اگر مرد و زن نتوانند صيغه را به عربى صحيح بخوانند، با هر زبانى كه صيغه را بخوانند صحيح است و لازم نيست وكيل بگيرند، ولى بايد جمله‌اى بگويند كه معناى «زَوَّجْتُ وَ قَبِلْتُ» لغت عربى را بفهماند. [٣]

صيغه عقد، چه توسّط خود زوجين خوانده شود، چه توسّط وكيل آن‌ها، بايد بعد از بيان شرايط و توافق و تعيين مهريه، اجرا شود و احتياط واجب آن است كه «ايجاب» از طرف زن و «قبول» از طرف مرد باشد. [٤]

احكام عقد

١- كسى كه صيغه عقد را جارى مى‌كند- خواه براى خود يا براى ديگرى-، بايد بالغ و عاقل باشد، هم‌چنين بايد صيغه را صحيح و با قصد جدّى پيوند ازدواج، جارى كند. [٥]

٢- اگر در عقد، يك حرف غلط خوانده شود كه معناى آن را عوض كند، عقد باطل است. [٦]

[١] افرادى كه لال هستند از اين حكم استثنا مى‌شوند

[٢] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٢٤٦

[٣] . ر. ك: همان؛ توضيح‌المسائل، مسأله ٢٣٧٠

[٤] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٢٤٦-٢٤٧، مسأله ١ و ٤

[٥] . همان، ص ٢٤٩، مسأله ١١

[٦] . توضيح‌المسائل، مسأله ٢٣٧١