فقه خانواده - الهام نیا،علی اصغر - الصفحة ١٠٢ - ٤- خوش زبانی
ديگران و ... مرتكب شود. از آنجا كه زن و شوهر، بيشتر وقت خود را در كنار يكديگر مىگذرانند، بايد بهطور جدّى مراقب زبان خويش باشند و نهتنها با بدزبانى سبب رنجش ديگرى نشوند، بلكه همواره با سخنان حكمتآميز، منطقى و شيرين، دل يكديگر را بهدست آورند و سبب انبساط خاطر همسر خود گردند و چه نيكوست زن و شوهرها بسان نخستين روزهاى زندگى با يكديگر سخن بگويند و با هر كلمهاى لبخند و اميد را بر لب و دل يكديگر بنشانند، رهبر بزرگ اسلام ٦ مىفرمايد:
«قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ انّى احِبُّكِ لا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها ابَداً» [١]
اين سخن كه مرد به همسرش بگويد: «دوستت دارم» هيچگاه از ياد زن نمىرود.
امام على عليهالسّلام نيز مىفرمايد:
«... دارُوهُنَّ عَلى كُلِّ حالٍ وَ احْسِنُوا لَهُنَّ الْمَقالَ لَعَلَّهُنَّ يُحْسِنَّ الْمَقالَ» [٢]
همواره بازنان مدارا كنيد و باآنان بهنيكى سخن گوييد؛ تاآنان نيز سخننيكو بگويند.
بنابراين شايسته است كه زن و شوهر؛
١- يكديگر را با احترام صدا بزنند و از به كار بردن كلمه «آقا يا خانم» بهخصوص در ميان جمع، نسبت به همديگر دريغ نورزند.
٢- هرگز، حتى در خلوت، سخن زشت و ناسزا به يكديگر نگويند؛ كمترين پيامد شوم ناسزاگويى، بىحرمت شدن در برابر ديگران است.
امير مؤمنان عليهالسّلام مىفرمايد:
[١] . وسائلالشيعه، ج ٢٠، ص ٢٣
[٢] . بحارالانوار، ج ١٠٣، ص ٢٢٣