كه اگر بر آنان سخت گرفته شود عذاب گردند و اگر از آنان دربگذرند، سلامت مى‌مانند. اما دستۀ سوم: اينان دوستدار گردآورى مال از راه حرام و حلال‌اند و از پرداخت واجب مالى‌شان خوددارى مى‌ورزند.

اگر انفاق كنند از روى زياده‌روى و اسراف، و اگر نگه دارند، از سر بخل و احتكار است. اينان كسانى هستند كه زمام دل‌هايشان در دست دنياست، تا آنگاه كه به‌وسيلۀ گناهانشان آنان را در آتش افكند.[١]

حقوق و اموال مسلمانان نزد دين مبين اسلام از احترام و حرمت ويژه‌اى برخوردار است و مال مسلمان به اندازۀ خون او حرمت دارد و همانطور كه خون مؤمن را نمى‌شود ريخت مال او را هم نمى‌شود خورد!

روزى رسول خدا ٦ نگاه به كعبه انداخت و فرمود: اى خانه تو چقدر سعادتمندى، چقدر با عظمتى و چقدر خداوند حرمت تو را بزرگ شمرده است! [امّا] به خداوند سوگند كه حرمت مؤمن از تو بيشتر است، زيرا خداوند از تو يك چيز را حرام كرده و از مؤمن سه چيز را: مال او را و خون او را و بدگمانى نسبت به او را! [٢]

آرى، آنچه به مسلمانان تعلق دارد، خوردنش حرام است و در دنيا و آخرت پيامدهايى ناخوشايند و ناگوار در پى دارد.

[١] - ميزان الحكمه، محمد محمدى رى‌شهرى، ج ٩، ص ٢٩٣، به نقل از بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٨٦

[٢] - «نظر النبى ٦ الى الكعبة فقال: مرحبا بالبيت ما اعظمكَ و اعظم حرمتك على الله! واللّٰه للمؤمن أعظم حرمةً منك لِأَنَّ الله حرّم منكَ واحدة و من المؤمن ثلاثة: ماله و دمه و أن يظن به ظن السوء» (ميزان الحكمه، ج ١، ص ٣٣٠، به نقل از بحار، ج ٦٧، ص ٧١)