«الأَنْفالُ ما لَمْ يُوجَفْ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَ لا رِكابٍ، أَوْ قَوْمٍ صَالَحُوا، أَوْ قَوْمٍ أُعْطُوبِأَيْديهِمْ، وَ كُلُّ أَرْضٍ خِرْبَةٌ، وَ بُطُونِ الْاوْدِيَةِ، فَهُوَ لِرَسُولِ اللَّهِ ٦ وَ هُوَ لِلْإمامِ مِنْ بَعْدِهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشاء» [١]

انفال آن چيزى است كه برايش اسب نتازانده و ركاب نزده شده باشد، با مردمى مصالحه كرده باشند، يا مردمى با دست خود بخشيده باشند و همه زمين‌هاى ويران و درون دشت‌ها، اينها از آنِ رسول خدا ٦ است و پس از او به امام پس از وى مى‌رسد تا به هر جا بخواهد اختصاص دهد.

متأسفانه با كنار نهاده شدن امامان شيعى از رهبرى حكومت اسلامى، انفال نيز دراختيار نااهلان قرار گرفت و به جاى آن كه در راستاى تأمين منافع همگان مورد استفاده قرار گيرد، در سياهه اموال و املاك شخصى عده‌اى زورگو و جاه‌طلب قرار گرفت.

املاك دولتى‌

يكى از مهم‌ترين منابع درآمد بيت‌المال، املاك و مستغلات دولتى است كه به دو بخش عمده تقسيم مى‌شود.

الف- املاك و مستغلاتى كه در اختيار دولت است و كارمندان دولت براى انجام وظايف ادارى خود از آن استفاده مى‌كنند.

[١] - وسايل الشيعه، ج ٩، ص ٥٢٣