(قاتِلُوا الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الاخِرِ وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لا يَدينُونَ دينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذينَ اوتُو الْكِتابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرونَ) [٢]

با كسانى از اهل كتاب كه به خدا و روز قيامت ايمان نمى‌آورند و چيزهايى را كه خدا و پيامبرش حرام كرده است بر خود حرام نمى‌كنند و دين حق را نمى‌پذيرند، جنگ كنيد تا آنگاه كه به دست خود در عين مذلت جزيه بدهند.

پس از آن هر يك از گروه‌هاى اهل كتاب يعنى يهوديان و مسيحيان و نيز مجوسيان كه قصد داشتند بر دين خودشان باقى بمانند، شرايط ذمّه را مى‌پذيرفتند و در حقيقت به تبعيت دولت اسلامى در مى آمدند و سالانه ماليات سرانه‌اى را به عنوان جزيه مى پرداختند. دولت نيز در قبال آنان وظيفه داشت در برابر تهاجم بيگانگان از جان و ناموسشان دفاع كند و محيطى امن و آرام را براى آنها فراهم سازد.

[١] - كفار اهل كتاب را گويند كه با حكومت اسلامى قرار داد پرداخت ماليات بسته باشند و درحمايت آنها قرار گيرند (فرهنگ معارف اسلامى، واژۀ اهل ذمه)

[٢] - توبه (٩)، آيه ٢٩