احکام حقوقی اسلام - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٥٧ - تزاحم موجبات

- كسى چاهى را در راهى حفر كند و ديگرى سنگى در كنار آن بگذارد و شخص سومى پايش به آن سنگ بخورد و در چاه سقوط كند؛ كسى كه سنگ در كنار چاه گذاشته، ضامن است.

- كسى كاردى را در چاه نصب كند و ديگرى در چاه و روى كارد بيفتد، آن كه چاه را كنده ضامن است.

- كسى سنگى در راه بگذارد و ديگرى سنگى پشت آن قرار دهد، سپس شخص سومى به سبب يكى از اين دو سنگ بلغزد و سقوط نمايد؛ ضمان، تنها به عهده گذارنده سنگى است كه به سبب آن، شخص مزبور لغزيده است.

موارد ياد شده در صورتى است كه هر دو تعدّى كرده باشند، ولى اگر يكى از آن‌ها متجاوز باشد، فقط ضامن خواهد بود. چنانچه كسى سنگى را در ملك خود قرار دهد و شخص متجاوزى چاهى حفر كند و سومى پايش به سبب سنگ بلغزد و در چاه سرنگون گردد، در اين صورت، شخص متجاوز، كه آن چاه را كنده، ضامن است [١].

[١]- تحرير الوسيله، ج ٢، ص ٥٦٠، مسألۀ ٢.