حريم انسان از طرفى، از نظر اسلام، قداست و ارزش فوق العاده‌اى دارد و براى ديگران قرق (ورود ممنوع) محسوب مى‌شود و كسى حق تعرّض به آن را ندارد و از سوى ديگر، انسان وظيفه دارد در برابر هر گونه تجاوز از آن حمايت و دفاع كند.

تجاوز و تعرّض به حريم انسان ممكن است از طريق «انجام اعمال منافى عفت»، «سرك كشيدن و اطلاع يابى حرام از ناموس انسان» و نيز «هتك حرمت» صورت گيرد و انسان در هر سه مورد حق دفاع دارد.

الف- اعمال منافى عفّت‌

تجاوز به حريم گاهى با انجام اعمال نامشروعى از قبيل زنا، لواط و مانند آن صورت مى‌گيرد. قرآن كريم پيروانش را از اين گونه اعمال شنيع نهى كرده است. به عنوان مثال، درباره زنا مى‌فرمايد:

(وَلا تَقْرَبُوا الزِّنى‌ انَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبيلًا) [٢]

نزديك زنا نشويد كه بسيار زشت و بد راهى است.

احكام حق دفاع در اين قبيل كارها به شرح ذيل است:

١- اگر كسى با قصد تجاوز به حريم انسان- اعم از همسر يا غير او- هجوم آورد، دفع او به هر وسيله ممكن واجب است. اگر چه موجب كشته شدن مهاجم شود، بلكه چنانچه با قصد كم‌تر از تجاوز نيز حمله كند، وظيفه همين است [٣].

٢- اگر كسى را در حال فحشا با همسر يا يكى از نزديكانش از قبيل پسر يا دختر يا فاميل‌هاى ديگرش ببيند، اگر چه كم‌تر از جماع باشد، در صورت امكان با مراعات مراحل دفاع [٤] حق دارد او را دفع كند و چنانچه مهاجم كشته شود، خونش هدر است.

همچنين مى‌تواند از زن مسلمانى كه مورد هجوم بيگانه قرار گرفته دفاع نمايد و بر مهاجم‌

[١] - ١ - ر. ك. المنجد فى اللغة، واژۀ «حرم»؛ لغت نامۀ دهخدا، واژۀ «حرم».

[٢] - اسراء (١٧)، آيۀ ٣٢.

[٣] - تحريرالوسيله، ج ١، ص ٤٨٧، مسألۀ ٤.

[٤] - توضيح مراحل دفاع در صفحات بعد خواهد آمد.