از نظر اسلام، جان، مال و حريم انسان اهميت فراوانى دارد و احترام آن بر همگان لازم است. رسول خدا «٦» در بخشى از خطبه خود در حجة الوداع، اهميت جان و آبرو را چنين توصيف كردند:

«ايُّهَا النَّاسُ، انَّ دِماءَكُمْ وَ اعْراضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرامٌ الى انْ تَلْقَواْ رَبَّكُمْ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هذا، فى‌ بَلَدِكُمْ هذا» [١]

اى مردم، همان گونه كه اين روز [ايام حج‌] و اين شهر [مكّه‌] محترم است. خون و آبروى شما هم محترم است. حق ريختن خون و بردن آبروى يكديگر را نداريد تا آن گاه كه به ديدار خدا نايل گرديد.

در جاى ديگر مى‌فرمايد:

«الْمُؤْمِنُ حَرامٌ كُلُّهُ: عِرْضُهُ وَ مالُهُ وَ دَمُهُ» [٢]

همه چيز مؤمن- اعم از ناموس، مال و خونش- محترم است. (كسى حق تجاوز به هيچ يك از آن‌ها را ندارد.)

اسلام تجاوز به جان، مال، آبرو و ناموس انسان را محكوم كرده و دفاع از آن‌ها را به عنوان حقّى لازم براى او قرار داده است تا از هر گونه تعرّض نسبت به آن‌ها جلوگيرى نمايد. از آن جا كه موضوع تجاوز يكى از سه محور «جان (نفس)، مال و حريم» است. به‌

[١] - تحف العقول، ابن شعبه حرّانى، ص ٣١.

[٢] - همان، ص ٥٧.