تاريخ سياسى معاصر ايران
 
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص

تاريخ سياسى معاصر ايران - نظرپور، مهدی - الصفحة ٢٠١

مجلس سنا در ١٣٢٨ ه. ش و با هدف تثبيت و تحكيم قدرت شاه به وجود آمد. اين مجلس، در جريان نهضت ملّى نفت به علّت مخالفت با اين حركت مردمى، توسّط مجلس شوراى ملّى منحل شد، ولى بلافاصله پس از كودتاى ٢٨ مرداد تشكيل شد. اين مجلس كه نيمى از نمايندگان آن بطور مستقيم توسّط شاه انتصاب مى‌شدند، تا پايان عمر رژيم سابق همواره درجهت هدف از پيش تعيين شده، يعنى تثبيت و تحكيم رژيم، گامهاى مؤثّرى برداشت. «١» تشكيل احزاب دولتى‌ در دوران سلطنت محمّدرضا پهلوى احزاب فرمايشى گوناگون به دستور شاه پا به عرصه وجود گذاشتند كه هدف نهايى از تشكيل آنها تحكيم و تقويت قدرت شاه بود. در اينجا به اختصار بعضى از اين حزب‌ها معرّفى مى‌شوند.
الف- احزاب ملّيون و مردم‌ رژيم براى اثبات وجود حكومت دموكراتيك در ايران در سال ١٣٣٦ ه. ش اقدام به تأسيس نظام دو حزبى كرد. حزب ملّيون به رياست نخست‌وزير اقبال به عنوان حزب اكثريت و حزب مردم به رياست عَلَم به عنوان اقليت تشكيل شد. به همين نسبت نيز نمايندگان مجلس دوره نوزده را بين خود تقسيم كرده بودند. جالب اينكه هيچ كس حتّى رهبران دو حزب نمى‌توانستند فرقى بين دو حزب تشخيص دهند. انگيزه اصلى كسانى كه به عضويت اين دو حزب درمى‌آمدند، حفظ و يا به دست آوردن مقام و منصب بود. «٢» ب- حزب ايران نوين‌ اين حزب در ١٣٤٢ به رياست حسنعلى منصور موجوديت خود را بطور رسمى اعلام كرد. از آنجا كه دو حزب ملّيون و مردم موفّقيتى در مأموريت خود كه پر كردن شكاف بين مردم و رژيم بود به دست نياورده بودند، اين بار مأموريت به اين حزب‌