درست وى مى‌باشد.
دكتر وردى مى‌گويد:
در سه شهر تشّيع نضج گرفت: يكى در كوفه به سبب وجود عمار ياسر، «١» ديگرى مدائن به سبب حضور سلمان فارسى و سوم جبل عامل به دليل تلاش ابوذر غفارى. «٢» مدائن يكى از شهرهاى شيعه‌نشين به شمار مى‌رفت كه درباره آن گفته شده: «اهالى آن منطقه كشاورزند و شيعه امامى‌اند. از جمله عادات آنها اين است كه زنان آنها روز از خانه خارج نمى‌شوند.» «٣» سلمان حقيقت تشيع را كه در عصر پيامبر (ص) تأسيس شده بود و موضوع امامت حضرت على (ع) را كه يك امر الهى بود به روشنى به مردم تفهيم كرد و با عمل و تبليغ خط فكرى اسلام كه همان تشيع است مجسم نمود.
سلمان يك مسلمان و شيعه ايرانى بود، مسلمانى مخلص، مهربان، عادل، زاهد و عالم. وقتى ايرانيان، زندگى اين ايرانى مسلمان را در ترازوى فكر خود مى‌سنجيدند، اسلام را به طور كامل و خالص در وجود او مى‌يافتند.
ستايشهايى كه پيامبر اسلام (ص) از سلمان نموده بود، كم و بيش به گوش ايرانيان مى‌رسيد و مى‌ديدند كه وى شيعه على (ع) است. در نتيجه به طور طبيعى، بلكه عاشقانه مذهب تشيع را برمى‌گزيدند.
اكثر مردم مدائن و كوفه و مسافران اين دو شهر ايرانى بودند. ملاقات سلمان با آنها موجب شد كه سنگ نخستين بناى تشيع در اين دو شهر نهاده شود و ترويج شود و سپس به ساير شهرهاى ايران سرايت كند.
پارسايى و صداقت پيشگامان تشيع و مبارزات فرهنگى و سياسى هر كدام نقش مؤثرى در گسترش تشيع و استحكام پايه‌هاى آن داشت، ولى در نواحى ايران شايد بتوان گفت در آغاز، هيچ عاملى مانند فعاليت‌هاى سلمان كارساز و ثمربخش نبود.