احمد از سوى برادرش على مأمور تصرف كرمان شد و آنجا را به تسخير خود درآورد. و سپس مأمور فتح عراق گرديد كه نخست شكست خورد و با نيروى كمكى كه از سوى برادرش على رسيد، بار ديگر به بغداد حمله كرد و اين بار آن را فتح نمود (يازدهم جمادى الاول ٣٣٤).
خليفه عباسى مستكفى، چاره‌اى جز اظهار خشنودى نداشت و به او، لقب «معزالدوله» و به على، لقب «عماد الدوله» و به حسن، لقب «ركن الدوله» داد. و سكّه به نام آنان ضرب شد و براى خليفه، روزى پنج هزار درهم حقوق مقرّر كرد.
معزالدوله چنان بر امور خلافت مسلط شد كه مستكفى را عزل و المطيع را به خلافت رساند و پس از آن هيچ امر و نهى و خلافت و وزارتى براى مطيع نمانده بود. معز الدوله به سال ٣٣٥ قمرى بر «ناصر الدوله حمدانى» تاخت و توانست قلمرو حكومت آنها را به تصرف خود درآورد.
وى همچنين در سال ٣٥٤ قمرى به عمان تاخت و امير آنجا را به اطاعت خود درآورد.
وى براى سركوبى عمران بن شاهين به واسط رفت كه در آنجا بيمار شد و براى معالجه به بغداد بازگشت، و در سال ٣٥٦ پس از ٢١ سال و يازده ماه حكومت، در ٥٣ سالگى درگذشت و در كاظمين دفن شد و پسرش عزالدوله بختيار، جانشين او شد. حاكمان عراق پس از وى عبارتند از:
- عزّ الدوله ابومنصور بختيار بن معزّ الدوله.
- عضد الدوله فناخسرو بن ركن الدوله.
- شرف الدوله.
- صمصام الدوله.
- بهاء الدوله.
- سلطان الدوله.
- مشرف الدوله شاهنشاه، ابوعلى حسن بن بهاء الدوله.
- جلال الدوله ابوطاهر بن بهاء الدوله.
- عماد الدين ابو كاليجار.
- الملك الرحيم ابونصر خسرو فيروز.
برخى از حاكمان آل بويه در تاريخ تشيع در ايران ١٢٥ ٢. نقش عالمان شيعه در مهار مغولها ص : ١٢٤ عراق، در ضمن حاكم فارس نيز بوده‌اند كه اسم آنها مشترك در هر دو جا آمد.
علاوه بر فارس، رى و عراق شاخه كوچكى از آل بويه بر كرمان حكومت مى‌كردند كه بيش‌تر